Nuri KAHRAMAN http://www.nurikahraman.com.tr tr-TR 15 TEMMUZ DESTANI http://www.nurikahraman.com.tr/blog.asp?id=608 15 TEMMUZ DESTANI

Yeni bir İstiklâl Harbi yaşadık

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

Malazgirt rûhuyla coştuk, çağladık

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Alparslan’ın emâneti bu cennet

Hâinler, son defâ getirdi cinnet

İşini kendisi hâlletti Millet;

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Şaka-maka derken, büyük hâdise

Bakın her gün gelen şu havâdise

Ülkenin her yanı cephe nerdeyse

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Ne nâletmiş, FETOŞ şeytanı meğer

Yakacakmış bizi, başarsa eğer

Bu millet her türlü takdîre değer

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Sözde kâinat imamı bu adam

İşbirlikçi, Mason Meşrik-i Âzam

Plân tutmadı, olsa da muazzam

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Elele localar, sahte hocalar

İmkânları geniş, aklı kocalar!

Milleti görünce hepsi bocalar;

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Sökmez bu millete; tank, top, üst akıl

Hak için baş koyar, kalsa da tekil

Mazlûma ses oldu, ümmete vekil

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Şâdetti rûhunu Abdülhamîd’in

Açtı yollarını şevkin, ümîdin

Son örneği oldu Feth-i Mübîn’in

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Tüm dünyâya nizam verdi kaç asır

Canlar fedâ etti, olmadı esir

Mevlâ, ni’mel’Mevlâ ve ni’men’Nasîr

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

İrfanı olanlar fehm’eder, anlar

Bir işâret; o an doldu meydanlar

O gece çok uzun geçti zamanlar

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Tankları durdurduk, çemberi yardık

Cevherin yeniden farkına vardık

Hem geçmiş, hem geleceği kurtardık

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Şehitler verildi, yaralılar var

Bu yolda ölenler daha bahtiyâr

Sonunda Rasûlün komşuluğu var

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Çok şükür, ey millet; bu zafer senin

Bu destanlar kârı değil kimsenin

Duyuldu yeniden dünyâda sesin

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Kudüs’ün, Kâbe’nin, İslâmiyet’in

Yegâne ümîdi, insâniyetin

Kıyâmete kadar, kutsal nöbetin

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Ne mutlu sana, kutlu milletsin

Düşmana şiddetli, dosta rahmetsin

Bu şâir bey, seni nasıl medh’etsin?

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Çünkü kifâyetsiz, kelime, kelâm

Velâkin; özetle şudur ki meram;

Dünyâ mecbur kaldı durmaya selâm

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Memnundur senden Hz. Peygâmber

Ebûbekir, Osman, Hazreti Ömer

Aliyyül’Mürtezâ; Kerrâr u Hayder

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Anana, babana, ceddine rahmet

Sağol falan deme, etme hiç zahmet

Mevlâ da râzı senden, mutlakâ, elbet

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Söyle, ey  Salâhaddin-i Eyyûbî

Var mı, Allâh için bu millet gibi?

Haçlıların yine bozgun nasîbi;

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Allâh bu millete zevâl vermesin

Maddî, ne mânevî kıtlık görmesin

Bir diriliş bu; kim, ne derse desin

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Dünyânın düzeni; kaos, bilmece

Üstü hep yükseltme, altı silmece

Uyuyan dev, uyanmıştı o gece

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Yolun açık olsun, ey aziz millet

En sevmediğin şey, esâret, zillet

O gece duâdaydı, tümüyle ümmet

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Nûrânî çok mutlu, ilhâm almaktan

Böyle bir millete mensup olmaktan

Türk isanı başka ne ister Hak’tan?

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Bir mîlattı târihinde milletin

Meyvesini tattık aşkın vahdetin

Yakaladık tılsımını izzetin

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Sağı-solu, iktidar, hem muhâlefet

Birlikten-dirlikten doğdu bereket

Kurtuldu çok şükür aziz memleket

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Elvedâ dostlarım, sözler bitmiyor

İhânet tablosu gözden gitmiyor

Feryâtları anlatmaya yetmiyor

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Selâm olsun lider Recep Tayyib’e

Ne mutlu millete, bak şu nasîbe!

En güzel hediye sundu Habîb’e;

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Şâir kopamıyor, görüyorsunuz

Sonsuz ilhamları veriyorsunuz

Reis Bey dedi; ne duruyorsunuz?

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

İşte o an koptu büyük velvele

Millet meydan meydan dönüştü sele

Durduramaz dünyâ verse elele

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…

 

Dostlar! Sözün özü;  düşmanlar azdı

Millet irfanıyla tuzağı sezdi

Ânında, yeniden bir destan yazdı

Bir Cumâ akşamı, 15 Temmuz’da…


Temmuz 2016]]>7/26/2016 SİYÂSET-NÂME http://www.nurikahraman.com.tr/blog.asp?id=607

NEŞTER-NÂME

Nasıl sevmeyeyim ben bu milleti?

Hem lütfu güzeldir, hem kahrı güzel!

Ceddinin hayrına vurur neşteri;

Hem devâsı güzel, hem zehri güzel!..

 

Bir bakarsın, birden çatar kaşını!

Efkârlar almıştır çünkü başını!

Dem gelir, gediğe koyar taşını;

Istanpası güzel, hem mührü güzel!

 

Naz yapar, caz yapar, söyler sözünü;

Budaktan sakınmaz, ölse, gözünü!

Öylesine bağlamıştır özünü;

Hakîkâtle akdi, hem mehri güzel!

 

İşte 1 Kasım’da kasdı kısrağı

Yakın etti uzaktaki, ırağı!...

Yeniden parladı ümit çerağı

Gönlündeki mâhı, hem mihri güzel!

 

Sandıklara gitti, vakur, alenî;

Patlattı sessizce, hadsiz balonu!

Diriltti gerçeği, yıktı yalanı;

Kararı, takdîri; hem seyri güzel!

 

Aslında uysaldır, faslında kükrer!

Mazlumlar sevinir, zâlimler ürker!

Târihe de en çok, yakışan Türkler;

Tevâzuu güzel, hem fahrı güzel!...

 

İster doğuya git, ister batıya;

Dünyâ mahkum; zâlimlere, kötüye!

Kim lâyıktır; liderliğe, çatıya?

Var mı milletimden bir gayrı güzel?! 

 

Yürü dere-tepe, gez adım adım;

Bu toprak kimseyi bırakmaz yetim!

Eşsizdir milletim, hem memleketim;

Yerleri, gökleri; hem bahri güzel!

 

Coğrafyası yahşi, başta bir defâ;

Lâkin, iç kavgalar çektirir cefâ!

Gösterdiği sürece ecdâda vefâ;

Devirleri güzel, hem dehri güzel!

 

Doğusu, batısı; taşrâ illeri…

Renkleri, ırkları; cümle dilleri!

Dağları, taşları, tüm sâhilleri;

Deresi, çayları; hem nehri güzel!

 

Yaylası, köyleri, mahalleleri;

Tarlası, mezrâsı, nâhiyeleri;

Kışlası, kışlığı, sayfiyeleri;

Kasabası güzel, hem şehri güzel!

 

Çok belli değil mi Hakk’ın yardımı?

Mevlâ korumakta güzel yurdumu!

Çok şükür; gözler, bu günü gördü mü?

Hayâli, gerçeği; hem sihri güzel!...

 

Büyülensek de, gün, vakar günüdür;

Geleceğe kefil, örnek dünüdür!

Vicdânı simgesi, mertlik ünüdür;

Kereminin sırrı; hem cehri güzel!...

  

Nûrânî, sâdece elini değil;

Ayağını da öp, önünde eğil!

Bu millet, Hak katında nusrete ehil;

Nitekim; öncesi, hem ahrı güzel?!...

          Yeni Akit,  14 Kasım 2015

DEVLET-NÂME

 

Kahırla gittiğin o gurbetlerden

Dönüp de bir daha gelecek misin?

Bin pişman, yıkılmış hâlleri görüp

Lütfedip bizlere gülecek misin?

 

Yaptığımız hatâ, belki bir cilve

Bedeli çok ağır, balyozdan sille

Bekliyoruz mahzun, mahcup gönülle

Kanlı göz yaşını silecek misin?

 

Anladık ki, sensiz günler bir serap

Sabahlar ümitsiz, akşamlar harap

Dünyâ bir değirmen, sevdâ bir dolap

Canlara, can suyu olacak mısın?

 

Bilmeyiz feryâtlar duyulur mu hiç?

Arîza işleme koyulur mu hiç?

Yaralı gönül, tam; sayılır mı hiç?

Hasret gerçeğini bilecek misin?

 

Sürgünlerde Saîdleri, Nursîsi

İdamlıktır Âtıfları, Mursîsi

Her ülkeye bir Firavun, bir Sisi

Gelip hükmü ele alacak mısın?

 

Dünyâ sanki Yahûdî’nin arsası

İsrâil’e gider kaymak parsası

Hiç hayra alâmet değil susması

Artık avâzeyi salacak mısın?

 

Burası Antalya, karşısı Mısır

Yüz yüze bakmak yok, geçti kaç asır

Gâvurlar egemen, müslüman esir

Böyle hep apışıp kalacak mısın?

 

Nûrânî muzdarip, dili duâda

İnsanlık inliyor, mazlum arada

Cezâyir’de, Filistin’de, Libya’da

Nağmeleri tekrar çalacak mısın?

 

Öte yanda Sûriye’si, Bosna’sı

Lâkin, kâlplerde hep, birlik sevdası

Çünkü olan, Hak’la bâtıl kavgası

Ey hayâl, gerçeği bulacak mısın?

 

Bugün her yerlerde mücâdele bu

Şer güçler vahdete kurmuşlar pusu

Eceline fayda etmez korkusu

Ey Millet, gafleti silecek misin?

 

Artık ön saflara geçme zamânı

Akla, karaları seçme zamânı

Birlikle, devlete göçme zamânı

Sen de, burada yer, alacak mısın?

 

Selâm olsun halkımıza, millete

Önderlik ettiği aziz ümmete

Her tercihin adım olsun cennete

Bunu, yola ilke, kılacak mısın?

 

Muhabbet çok güzel, ayrılması zor

Söz sözü açıyor, dert söyletiyor

Dostlar, gayrı, bu kadarı yetiyor;

Bilmem, aradığın bulacak mısın?

 

                              30 Mayıs 2015

 

 

 

NİZAM-NÂME

Yanıyor her taraf, içte hem dışta

Ateşler gün gelir söner mi bilmem?

Atlarını alıp giden yiğitler;

Târih sahnesine döner mi bilmem?

 

"Özgürlük, eşitlik!" şimdiki diller

Lâkin bir yandan da yanıyor iller

Uygarlık tellalı, gerçek kâtiller

Kan içmeye bir gün kanar mı bilmem?

 

Batı “hoş görü, hoş görü!” diyeli

Estirir bir yandan  dâim sam yeli

Mazlumlar kavrulur, savrulur külü

Var ise, kanları donar mı bilmem?!

 

İnsanlar kesilir, doğranır çocuk

Zehirdir, yavruya verdiği boncuk!

Ölümlerden, ölümlere yolculuk;

Mezarlar hep yola kenar mı bilmem?

 

Dünyâ düzenleri temelden köksüz

Canlara kıyılır; yersiz, gereksiz

Anneler, nineler, bacılar öksüz

Göz yaşları bir gün diner mi bilmem?

 

Hep bir perişanlık, bizim tarafta;

Destanlar tozlanıp sararmış rafta

Kavgasız, nizâsız geçmiyor hafta

Kendi kendisini kınar mı bilmem?

 

Eller ona vurur, o kardeşine!

Bilmez gittiğini, neyin peşine?

Çeker çileleri boşu boşuna;

Gerçeği görmeyi dener mi bilmem?

 

Bahçeler hep viran, dertli bülbüller

Çehreler buz kesmiş, açmıyor güller

Hem gözler ağlıyor, hem de gönüller

Her akan çeşmeler pınar mı bilmem?

 

Dünyâ yalan deriz, her şeyler fâni

Yine de yanlışı yaparız yâni!

Neyleriz ya, ölüm gelince âni?

Dostlar, işlerimiz hüner mi bilmem?

 

Caddede, sokakta ne âdab, erkan!

Ayakkabı, elbise; kimliğin "marka"n!

Îtibâr edilmez, yok ise arkan!

Adâletsiz toplum onar mı bilmem?

 

Bir özlem var, alttan alta gelişen

Bir duruş var, olanlarla çelişen

Eller görüyorum, düş de buluşan

Yoksa ufuktaki çınar mı bilmem?

 

Evet belki, belki; belki de öyle

Neyin nesi şimdi bu hayâl böyle?

Yangınlar üstünden aşar da şöyle

Kuşlar dallarına konar mı bilmem?

 

Konulur da hep dallarına bir

Gölgesinde bir araya gelinir

Yeniden şöyle, baş başa verilir

Eski günlerini anar mı bilmem?

 

Bu böyle olacak, başka çâre yok

Çünkü, ayrılıktan gayrı yâre yok

Dirlik için, birliksiz emâre yok

İstikbâl tez elden sunar mı bilmem?

 

Nûrânî, dert belli, çâre âşikâr

Gönüllerde tevhid, elde zülfikâr

Nizâm-ı Âlemdir; bu ülkü, tekrar

Gelir de içlere siner mi bilmem?

 

Değil umûrunda kimsenin gibi

Görünmeden birebir, zilletin dibi

Lûtfedip de her şeylerin Sâhibi

Tarafından rahmet iner mi bilmem?

 

Rahmet-i Rahmân’dan ümîdimiz çok

O dilemedikçe zâten zafer yok

Çınarlar altında hem aç, hem de tok

Pınar hasretleri diner mi bilmem?

 

Nasîp et bizlere, tekrar ilâhî

Yaşasın izzeti ümmet bir dahî

Bilsin "i'lâ-yı kelimetullâh"ı

Neslimiz bu aşkla yanar mı bilmem?

 

 02 Mayıs 2015

 

AK-PARTİ NAĞMESİ...

 

Bizim bildiğimiz Ak-Parti var ya;

Ber-dâvâdır dostlar; bî-dâvâ değil…!

Çileden, sabırdan, sıkıntılardan

Devşirildi geldi, bedâvâ değil!...…

 

Bedeller ödendi, hem ağırından

Ne köründen hayır, ne sağırından

Ne de dönemlerin hiç uğurundan

“Darbeler, tekmeler;” “merhabâ” değil!..

 

Ne millete selâm, ne halka sabah

Hem de şeytanları konuşmak günâh!

Lâkin, hışımlardan korudu Allâh

Bu lütuf, sebepsiz; mutlakâ değil!

 

Şehitler, gâziler, âlpler diyârı

Âlem’e, Nizâm’la vermiş ayarı

Cihana kol-kanat germiş çınarı

Bu yurtlar sıradan bir yuva değil…

 

İyiyiz, etrafa bakınca; şükür

Ümit rüzgârları hep püfür püfür

Dört taraf, beş koldan hücumda küfür

Olsa da; bir kâbus, bir belâ değil…

 

Bin yıl ötelerden geliyor çizgi

Bu dâvâ milletin alnına yazgı

“"Hak Yol İslâm"” dâim çağlayan ezgi

Modası geçecek bir gayda değil!...

 

Selçuklu, Osmanlı; sonra kıyâmet!

Cumhûriyet derken, doğdu Selâmet;

Menderes başlangıç, Özal alâmet,

Ak-Parti son ama, bir vedâ değil!...

 

Gel gör ki siyâset oldukça ciddî

Onunla hizmetin sınırsız haddi

Hem mânevî yönden, hemi de maddî

Gerçek bir emânet; mâsivâ değil…

 

Parti milletindir, olmaz tekeli

Göz dikmiş gibidir, kurdu-çakalı

Gerçi Nûrânî’nin yoktur sakalı

Lâkin dedikleri gargara değil!

 

Aday adayları çıktı kantara

Gırla gider dedi-kodu, yaygara

Namzetler çok, ne yapsın şu Ankara?

Emânet çok ağır; iş şaka değil…

 

Dikkât edilmeli öze-kabuğa

Tercih olmamalı özden kopuğa

Nasır var mı? Bir bakmalı, topuğa!

Bu iş bir fantezi, mâcerâ değil!

 

Dolu dolu olsun partinin içi

Boşa ağartmadı millet bu saçı

Kimileri, içinde saklıyor haçı

Böylesi kimseye hiç devâ değil!

 

Bunca emek gitmemeli ucuza

Aldanılmamalı edâya poza

İş nâzikleşip de binince koz’a

Anlarsın, ondaki Hak sevdâ değil…

 

Aldananlar aldanmıştır, neylersin

İntibâhı için duâ eylersin

Sen, kendi kendine çalıp söylersin

Çünkü, hoş gelecek bir sadâ değil…

 

Şimdilik yok gibi alternatifi

Bu yüzden kimisi bozmaz istifi

Al gülüm-ver gülüm sürer taltifi

Ölçüyse; “kaş kara, göz elâ!” değil…

 

Nûrânî, içlenme böyle fazla, çok

Gayrı, o dediğin havalardan yok

Şimdi sırtlar pektir, hem karınlar tok

Sözler, dertsizlere bir devâ değil!

 

Yüce Rabbim hayr’eylesin encâmı

Hüznü dahî güzel, kederi, gâmı

Memleketin ulvî her tür hengâmı

Bizimkisi tespit, bir şekvâ değil…

 

İnşâllâh faydası olur dâvâya

Emekler, hayâller gitmez havaya

Eller kalksın, kâlpler dursun duâya

“Etsem mi, etmesem mi acabâ?” değil!

 

Selâm Ak-Parti’ye, tüm partilere

Götürecek her kim; hep artılara

Ağırlık katacak, hem tartılara;

Yoksa kimse lâfa müptelâ değil…

 

Hey Nûrânî yeter; yeter be artık!

Lâftan gınâ geldi, sözden bunaldık!

Nasihatsa gâye, epeyce aldık;

Bu kadar fazlası hiç revâ değil!…

 

26 Mart 2015

LLB Hür Fikir Gazetesi

 

AHMED DAVUDOĞLU

HAYIRLI OLSUN...

 
Müjdeler ülkeme, arza, dünyâya;
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
Bahtların cemresi düşmüş Konya’ya
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
 
Yeni Türkiye’ye yeni Başbakan;
Tüm cihâna örnek, ülkeye bakan
Onu teklif etti, yerine BAŞKAN;
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
 
Kongrede seçildi, şeksiz, firesiz
Tam isâbet; yeri sağlam, sırasız
Durmak yoktur, Yola Devam; arasız
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
 
Büyük Usta, Baş komutan ilerde
Birlik-berâberlik rûhu her yerde
Devâ olacaklar inşâllâh derde
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
 
Bir ilim adamı; üstün akılca
Hitabeti güzel, kitabı bolca
Erbakan’dan sonra 2. Hoca
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
 
Siyâsette uzman, hem de her dalda
Gidecek halkının açtığı yolda
Gözü yok mansıpta, parada-pulda
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
 
Sempatik, bilgili, hem de vakarlı
Düşmanıdır her ne varsa zararlı
Çıtayı hep yükseltmeye kararlı
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
 
Yorulmak nedir? Hiç, bilmez diyorlar;
Üstüne çalışkan, olmaz diyorlar!
Hedefi geriye kalmaz diyorlar,
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
 
Adamış kendini yurda hizmete
Her hâliyle lâyık hubba hürmete
Nezih insan, ihtimâl yok töhmete
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
 
Hayâtıyla, çizgisiyle, hep bizden
Gidiyor milletin gittiği izden
Tüm coğrafya sevmektedir bu yüzden
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
 
Balkanlardan Kafkaslar’a, Yemen’e
Yeni cemre düştü çayır-çemene
Ümitliyiz, mahal yoktur gümâna
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
 
Yeni sîmâ, yepyeni bir heyecan
Yüzü barış, yüzü sevgi, yüzü can,
Yeni dünyâ, yeni ülke, yeni kan
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun…
 
Yekvücut gerektir onun şahsında
Birlik kaçınılmaz dirlik bahsinde
Siyâsete es geç gönül faslında
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun
 
Nûrânî sizlere arz eyler merâm
Böyle bir insanı sevmemek haram
Özetin özeti; KÜÇÜK DEV ADAM
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun!...
 
Hayâlde, ülküde bitmiyor kelâm;
Millet-memlekete, cihâna selâm!
Büyük Coğrafyaya, KÜÇÜK DEV ADAM;
Ahmed Davudoğlu hayırlı olsun!...
 
 
 CHP-NÂME

Türkiye’nin ilk partisi

Cumhûriyet Halk Partisi

Tapu parti; mülk partisi

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Ata armağanı parti

İsmet heyecânı parti

Cumhûrun cânânı parti

Cumhûriyet Halk Partisi

 

İşgâllerden istiklâle

Bir yeni soluk Hilâl’e

Ümit oldu istikbâle

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Düşman mağlûp garpta, şarkta

Pâdişâhlar katafalkta

Tüm idâre artık halkta

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Yeni ülke yeni düzen

Kimmiş vatandaşı üzen?

Yok artık ezilen, ezen

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Köylü halkın efendisi

Yöneten de tâ kendisi

Şehirdeki serendi(!)si

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Serbest Fırka’yı doğurdu

Demokrasiyi yoğurdu

Halk! Halk! diyerek bağırdı

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Halkı halka halkaladı

Memleketi çalkaladı

Her ne varsa ırgaladı

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Cumhûra rağmen, erkekçe!

Ezanlar okuttu, Türkçe!

Dünyâda tek örnek; tekçe

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Radyoda yasak, müziği

Mozart dinle, ye peziği!

Partilerin en nâziği!

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Demokrat Parti’nin eli

Açık etti başta keli

Ne yapmalı, ne etmeli

Cumhûriyet Halk Partisi?

 

Millet koştu adamına

Uyarak yol-yordamına

Lâkin bırakmaz yanına

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Formül buldu, gâyet hızlı

“Reyler açık, tasnif gizli!”

Hokus-fokuslu, cambazlı

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Hîlesi işe yaradı

Yerine geldi murâdı

Hep, halk-dışı yol aradı

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Geldi devire devire

Geçti devirden devire

Vurdu evire çevire

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Lâkin, 50’de sökmedi

Millet, “söz milletin” dedi

Kârı kediye yükledi

Cumhûriyet Halk Partisi

 

ElliDört, ElliYedi’de

Yine kaldılar geride

Boş durur mu hiç beride

Cumhûriyet Halk Partisi?

 

Ne kadar istersen bağır

Halk Partisi halka sağır

En iyisi asker çağır

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Hazmedemedi sonucu

Nerde süngülerin ucu?

Sanki, çok oy savaş suçu!

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Mâlum, YirmiYedi Mayıs

Hava ağır, herkes sus-pus

İpe, konuş; millete, sus!

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Darağacı, sehpa, urgan

CHP’den korksun korkan

“Var mı” der, “bize yan bakan?”

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Derken Adâlet, Selâmet

Türkeş’le geldi Hareket

Şaşırdı; bu ne bereket!

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Yenildikçe, bahâneler

Daha neler, daha neler

Hep darbeler, hep darbeler

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Karambolden Karaoğlan

Önden geç, arkadan dolan

Biraz da böyle oyalan

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Kara oğlan, beyaz umut

Yerde şiir, gökte bulut

Dünü unut, yeni yol tut

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Olanak ve olasılık

Benzin var mı alasılık

İktidarda kalasılık

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Gereksinimler, örgütler

Nerden çıktı bu Turgut’lar?

Bitmeyecek mi gel-gitler;

Cumhûriyet Halk Partisi?

 

O da uçtu güvercinle

Oklar kaldı inle-cinle

Hep kendin çal, kendin dinle

Cumhûriyet Halk Partisi

 

İkinci İnönü; Erdal

Okları tartamaz her dal

Haydi eyvallâh; esen kal

Cumhûriyet Halk Partisi

 

AltıOk yâdigâr bize

Âkıbet düştü Deniz’e

Kıymetini bilsenize!

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Yenilse de Başpehlivan

Var mı onun gibi civân?

O bir yana, millet bi yan!

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Deniz varken “kara” olmaz

Deniz’siz Ankara olmaz!

Onunla madara(!) olmaz

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Deniz’de lâf Deniz gibi

Çalkar  Karadeniz gibi

Ne başı, ne sonu, dibi

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Bilen yok hiç, ondan başka

Gelmesin hele bir aşka

“Tek parti” kalsaydı keşke!

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Alsan bile yüzde doksan

Geçmez, listesinde yoksan

Der ki, bizsiz her şey noksan

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Cümle kânunlar geçersiz

Çoğunluklar hep değersiz

Siz neymişsiniz; meğer siz;

Cumhûriyet Halk Partisi?

 

Nasreddin Hoca misâli

Değişmiyor yaşı, hâli!

İnatta, inat kemâli

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Tüm dünyâ değişse bile

Yanlışına katmaz hîle!

Halka, çile oğlu çile;

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Nene Hâtun’u unuttu

Latîfe’yi boş’a tuttu

Bin yıllık örfü uyuttu!

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Başörtüsü, Türban-Mürban

AltıOk’a etti kurban

Halkın olmadığı kervan

Cumhûriyet Halk Partisi?

 

Onun, dâim germek işi

Böyle ister, “görmek işi!”

Muhâlefetin tek(!) dişi;

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Leylâ Mecnûn hikâyesi

Sehpa ile Demokrasi

Îdam ile diplomasi

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Artık sevmiyor meclisi

Umûdun yeni adresi:

Anayasa Mahkemesi!

Cumhûriyet Halk Partisi

 

CHP, Deniz’le “deniz!”

Boğulur düşen, teknesiz

Bir gerçeğimiz, şüphesiz!

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Tartışmalar, fikir cengi

Partiler, dengine dengi

Demokrasinin bir rengi

Cumhûriyet Halk Partisi

 

Derler ki sabreden derviş

Elbet murâdına ermiş

Rabbim bir imtihan vermiş:

Cumhûriyet Halk Partisi!

 

Bu dünyâ bir devr-idâim

Her şey zıddı ile kâim

Tıynetince gider dâim

Cumhûriyet Halk Partisi!

 

Nûrânî der; bu bir kader

Mutlak olur; Allâh, ne der

Böyle gelmiş, böyle gider:

Cumhûriyet Halk Partisi!..

 

ORDU HAYAT GAZETESİ

17.02.2008

ÇAĞRI

 

Bu dâvâ yücedir, aksiyon ister

Gâyenin şu’runa erenler gelsin

Cemiyet sefih; madde çukuru

Nefsin zincirin kıranlar gelsin

 

Dünyâ karanlık; istersen fecir

Bu yolda ölmeyi aklından geçir

Şehâdet bizlere ne güzel ecir

İçini Hak aşkı saranlar gelsin

 

“Ben neyim?” deme; sen bir nefersin

Bu yola baş koyar, boyun kesersin

Gün olur küffâra sefer edersin

Cenge âmâde yârânlar  gelsin

 

Biz bir milletiz; mensûb-u dîniz

Çağ açıp kapayan şanlı târihiz

Ezelden ebede Hakk’a tâlibiz

Rasûlün izinde olanlar gelsin

 

Çağ bozuk dostlar; budur sözümüz

Niye bu tembellik; bağlı gözümüz?!

Hâlâ mı rahatı yeğler özümüz?

Cihâda meftûn ihvânlar gelsin

 

Dâvâ disiplindir; ciddiyet ister

Bu yol birlik ister, uhuvvet ister

Candan ve maldan ferâgat ister

Kâlbi Allâh Allâh diye vuranlar gelsin

 

“Nerde bizimkiler?” der kabîlinden

Bir sadâ geliyor târih ilinden

Elbet birgün… birgün diye kâlbinden

O yüce ülkeyi kuranlar gelsin…

 

 1978

]]>11/6/2015 NAĞME NAĞME NAMELER http://www.nurikahraman.com.tr/blog.asp?id=606

ŞÂİRLERE

Garip Yetimoğlu telsiz söylesin

Şakir Arslanoğlu gülsüz söylesin

Yaratan bizlere rahmet eylesin

Zulme, haksızlığa susmamalıyız…

 

Taşlasın şeytanı Nuri Kahraman

Vermeyelim şu pis modaya aman

Rahmet et bizlere Hz. Rahman(cc)

Küfre, haksızlığa  susmamalıyız…

 

İnsanlık muhtaçtır mânevî em’e

Tüm şâirler sarılmalı kaleme

Özkul, göğüs ger ki; çile, eleme

Cehle, haksızlığa susmamalıyız…

Yaşar ÖZKUL

(27.11.1983 Yeni Devir)

 

TAŞLASAK MI?

“Taşla” diyor bana ÖZKUL

Kalmıyor ki Yaşar Kardeş!

Atsak, istasyonlar bozuk

Almıyor ki Yaşar Kardeş!

 

Herkes belli bir yol tutmuş

Hayâ-edebi unutmuş

Nefisler rûhu uyutmuş

Salmıyor ki Yaşar Kardeş!

 

İşte kardeş, işte bacım

Dostum, ahbâbım, baş tâcım

Gelse bir, bitecek acım

Gelmiyor ki Yaşar Kardeş!

 

Taşlasak, hep kaçıyorlar

Taşlamasak içiyorlar

Döküyorlar, saçıyorlar

Dolmuyor ki Yaşar Kardeş!

 

Şeytan kadar, şeytanlık dert

Olabilse insanlar mert

Karar kılsalar gâyet sert

Kılmıyor ki Yaşar Kardeş!

 

Tamam, vermeyelim aman

Modadan hâlimiz yaman

Fakat, yanlışları duyan

Silmiyor ki Yaşar Kardeş!

 

Gerçi, bizden söylemesi

Önce tatbik eylemesi

Bozuk âlet düzgün sesi

Çalmıyor ki Yaşar Kardeş!

 

Hatâ bizde de var elbet

Önce sen nefsine emret

Sonra at-tut, sonra öğret

Olmuyor ki Yaşar Kardeş!

 

Buldu sâyenizde fırsat

Nûrî içten etti feryat

Hak yazmadan kimse necât

Bulmuyor ki Yaşar Kardeş!

    (11.12.1983 Yeni Devir)

Âşık Nûrânî’ye

İş’e besmeleyle başla

Savaş boyalı göz-kaşla

Nefsine uyma, yavaşla

Nefis düşman, Nûrânî dost!

 

Zorbalar, zâlimler haklı

Temelde haç rûhu saklı

Ermiyor genç kızın aklı

Gören pişman, Nûrânî dost!

 

Bâtıla hizmeti boşla

Sarıl Hakk’a, canla-başla

Önce dostlarını haşla

Kim “Kahraman” Nûrânî dost!

 

Yıksalar nefis bendini

Bulur îmân, Nûrânî dost!

İçten içe yer kendini

Üryan pişman, Nûrânî dost!

 

Âşık NÛRÂNÎ’ye cevap

Şeytan taşlaması sevap

Şeytanlaşan görür serap

Bak, çöl pişman Nûrânî dost!

 

Yaşar Özkul, özlüyorum

Gelecektir, gözlüyorum

Adım adım izliyorum

Zaman pişman, Nûrânî dost!

Yaşar ÖZKUL

(1983 Yeni Devir)

 

SORGU-NÂME

 

Neden, niçin, nasıl diye

Özün sana soruyor mu?

Beynini kemire, yiye

Aklın kafa yoruyor mu?

 

Olan-biten; neden, nasıl?

Nedir gâye, nedir asıl?

Hangi makamda bu fasıl?

Gönlün hayâl kuruyor mu?

 

Akıl fikir nerden geldi?

Kendin seni nasıl bildi?

Olan şeyler nasıl oldu?

Aklın, fikre uğruyor mu?

 

Çocukluğun nerde, hani?

Okul önü, dükkân yanı?

Neyledin hamamı, hanı?

Köyün köşkün duruyor mu?

 

Sabah, nasıl akşam olur?

Gece, yolu nasıl bulur?

Meyve tadı nerden alır?

Kimse şeker veriyor mu?

 

Her şeyin tadı bir başka

Kâinât ayarlı aşka

İnsanoğlu sorsa keşke

Kâlbi yâre varıyor mu?

 

Çayır-çimenler, çeşmeler

Haylaşmalar, heyleşmeler

Ağlaşmalar, söyleşmeler

Muhabbetler sarıyor mu?

 

Altı, üstü hep dereydi

Sular dökülür yereydi

Sâhi, yerleri nereydi?

Değirmenler duruyor mu?

 

Hayatın çok kavgası var

Çileleri, sevdâsı var

Ölümün de sırası var

Düşüncen yer veriyor mu?

 

Tam, kâm alacağım derken

Ölüm yakalar, gülerken!

Belki sana göre erken

Sırra aklın eriyor mu?

 

Yürüdüğün hayat yolu

Yazı-kışı mihnet dolu

Hepsi gider; darı-bolu

Feryat işe yarıyor mu?

 

Ekonomi, politika

Yürüyorsun, bata-çıka

Gitmek var mı yaka-yıka?

Yazan kalem kuruyor mu?

 

Makam, mevkî hep emânet

Hem ticâret, hem siyâset

Gerisini sen kıyâs et

Cin fikirler eriyor mu?

 

Hava-cıva; hepsi yalan

“Var biraz da sen oyalan”

Nedir ne, geriye kalan?

Fasıl, aslı arıyor mu?

 

Nûrânî’nin dili durmaz

Ele der, kendini yormaz!

Amelsiz söz hayra varmaz!

Bilmem gözler görüyor mu?

 

ORDU HAYAT GAZETESİ

              12.10.2008

 

ÇAYIR-NÂME

Adımlarına dikkât et

Kayarsın Allâh korusun!

Bâtılın sonu felâket;

Uyarsın Allâh korusun!

 

Güvenirsin eşe-dosta

Olursun zevklere hasta

Fark’etmeden, hayra posta

Koyarsın Allâh korusun!

 

Yanlışta ısrar ne demek?

Hem Hakk’a kulak vermemek!

Başına çorap örerek,

Giyersin Allâh korusun!

 

Şehvetlerin kemendine

Aldanmayasın fendine

Yazık edersin kendine

Kıyarsın Allâh korusun!

 

Düşmeyesin tuzaklara

Gitmeyesin uzaklara

Binmeyesin kızaklara

Kayarsın Allâh korusun!

 

Yakışan hep istikâmet

Bütün sapmalar hıyânet

Kopmadan daha kıyâmet

Koparsın Allâh korusun!

 

Kadın ya da erkek olsun

Herkes iyisini bulsun

Şerri dursun, hayrı gelsin

Şaşarsın Allâh korusun!

 

Hep hayırlı isteyelim

İçtenlikle dileyelim

Âkibet hayır bulalım

Yanarsın Allâh korusun!

 

Gencim deme genç de ölür

Hazırlık olmadan bulur

Vakitli vakitsiz gelir

Kayarsın Allâh korusun!

 

“İnsanlık” çok ince iştir

Niyet kur, kâlbe yerleştir

Ahlâk, fazîlet güneştir

Cayarsın Allâh korusun!

 

Karartma kâlbi siyâhla

Dalga geçme ahla, vahla

Hayat tablonu günâhla

Boyarsın Allâh korusun!

 

Bilim-teknik, bilgisayar

Her şeylere verir ayar

Çağdaşlık diyerek, soyar

Buyarsın Allâh korusun!

 

Kâlp kararır nokta nokta

Oldukça şerde atakta

Şuursuz gidişi Hak’ta

Sayarsın Allâh korusun!

 

Durumunu gözden geçir

Her işine îman içir

Yönünü ateşten kaçır

Yanarsın Allâh korusun!

 

Nûrânî sese kulak ver

Güzel yürü, çiçekler der

Derlerki; yer, herkesi yer

N’eylersin Allâh korusun?

 

Rabbimden hep hayırlısı

Ukbânın da çayırlısı

Cennet-cemâl seyirlisi

Lûtf’etsin; Allâh korusun!

 

GÜZEL-NÂME

Ey güzel, sokaktan geçip giderken

Bilmem yaptığının farkında mısın?

Hey gencim; günâhı seçip giderken!

Bilmem yaptığının farkında mısın?


Kadında güzellik, erkekde şıklık

Onun da belâsı yakışıklılık!

Kitaba, sünnete uyar mı kılık?

Bilmem yaptığının farkında mısın?


Örtülesileri açıp nereye?

Aslından, özünden kaçıp nereye?

Neyin var neyin yok saçıp nereye?

Bilmem yaptığının farkında mısın?


Nedir şu edâlar, tavırlar öyle?

Gezilir pervâsız sokakta böyle!

Uyar mı bu bize, Hak için söyle?

Bilmem yaptığının farkında mısın?

 

Ey insan, kendini sen mi yarattın?

Kara kaşla, elâ gözle donattın?

Kul iken kullara havalar attın!

Bilmem yaptığının farkında mısın?

 

Ne kadar şirinsin, ne kadar hoşsun!

Lâyıktır dünyâlar peşinde koşsun!

Akıl yoksa, içmeden de sarhoşsun!

Bilmem yaptığının farkında mısın?

 

Arzular peşinde hep koşa koşa

Hayâtı tükettin, geldin bu yaşa

Şimdi günâhlarla kaldın başbaşa

Bilmem yaptığının farkında mısın?

 

Hâlâ bildiğinden şaşmaz gidersin

Pişmanlık yoluna düşmez gidersin

Bir kez Allâh deyip coşmaz gidersin

Bilmem yaptığının farkında mısın?

 

Namazdan-niyâzdan uzaklardasın

Yalanda, yanlışta, tuzaklardasın

Yazıkta, yazlıkta, kızaklardasın

Bilmem yaptığının farkında mısın?

 

Ne umarsın bu gidişin sonundan?

Haberin yok eteğinden kolundan

Puan gelmez çalıştığın konundan

Bilmem yaptığının farkında mısın?

 

Gelir bir de hep bilgiçlik taslarsın

Yanlışları yaldızlayıp süslersin

Fazla sürmez, bir yerlere toslarsın

Bilmem yaptığının farkında mısın?

 

Şâir, süslü sözden gelir mi fayda?

N’olur meşhur olsan, dünyâda, ayda?

İstikâmet nasıl, yol hangi rayda?

Bilmem yaptığının farkında mısın?

 

Sözün özü, artık gelelim yola

Zamanın çarkında yoktur hiç mola

Yarına diyorsun; kim ölüp kala?

Bilmem yaptığının farkında mısın?

 

Sevgili okurlar, vakit elvedâ;

Edâya duralım, gelmeden vedâ

Bırakmak adına belki hoş sedâ!

Bilmem yaptığının farkında mısın?

 

Nûrânî bak, sözü yine uzattın;

Tam tadında, pişmiş aşa su kattın,

Gelin kıza kaynanayı arattın!

Bilmem yaptığının farkında mısın?

18 Ekim 2014 Ordu Vizyon

ZAMAN-NÂME 

Bayram, seyran, yılbaşıyla

Geçip gidiyor seneler…

Köprübaşı, yolbaşıyla

Geçip gidiyor seneler…

 

Ahbâbıyla, yoldaşıyla

Ocak başı, kül başıyla

Hem yazıyla, hem kışıyla

Geçip gidiyor seneler…

 

Fındık-fıstık, yatak-yastık

Kırdık-döktük, astık-kestik

Bâzen tam üstüne bastık

Geçip gidiyor seneler…

 

Bahçe-çiçek, tarla-bayır

Yayla-Cenik, çimen-çayır

Derler; her işte var hayır

Geçip gidiyor seneler…

 

Alış-veriş, veriş-alış

Kazanırsın, sen de çalış

Sanma ki sonsuzdur kalış

Geçip gidiyor seneler…

 

Çelik-çocuk, arkadaş dost

Hep berâber olarak mest

Çağdaşça takılmaktır kast

Geçip gidiyor seneler…

 

Gelenleri kutluyoruz

Gidenleri şutluyoruz!

Nefsimizi putluyoruz

Geçip gidiyor seneler…

 

Hep kutlama telâşıyla

Lâkin bâzen gözyaşıyla

Ölenlerin naaşıyla

Geçip gidiyor seneler…

 

Kutladık yıl kutlu oldu!

Karteller hep mutlu oldu!

Cepleri parayla doldu!

Geçip gidiyor seneler…

 

Gelen seneyi unutma

Sakın yanlış bir yol tutma!

Çağdaşlığı çöpe atma!

Geçip gidiyor seneler…

 

İnsan dediğin içmeli!

İçip kendinden geçmeli!

Hem iç, hem dışı açmalı!

Geçip gidiyor seneler…

 

Korkma bu yolda ölmekten

Ayrılma sakın gülmekten

Geceleri çal felekten!

Geçip gidiyor seneler…

 

İbret mibret hak getire

Herkes kendini götüre!

Vakti bitire bitire!

Geçip gidiyor seneler…

 

Kuzguncuklu Fazîlet’le

Günâha giden biletle

Tâzelenen hükûmetle

Geçip gidiyor seneler…

 

Dereyolu, OR-Gİ, Baraj

İl’e oksijenli imaj

Kontür, pixel, çağrı, mesaj

Geçip gidiyor seneler…

 

Abuk-sabuk konserlerle

Türlü türlü kanserlerle

Askerlerle, komserlerle

Geçip gidiyor seneler…

 

Dizi, filim, türkü, şarkı

Hep eller döndürür çarkı

Düşünmeden hesap, korku

Geçip gidiyor seneler…

 

Sabah sekiz akşam beşle

Akıl-fikir hep düşeşle

İşi olmaz Kanal 5’le

Geçip gidiyor seneler…

 

Show, ATV, CNN Türk

Pardesü, manto, ithal kürk

Gâhî ayık, gâh küskütük!

Geçip gidiyor seneler…

 

Üniversite ve Rektör

Konsere git, Özlem’i gör

Kulüpçülüğe kalma kör

Geçip gidiyor seneler…

 

Rak ne imiş görmelisin!

Kolu kola örmelisin!

Aralara girmelisin!

Geçip gidiyor seneler…

 

Ye, iç; hem bardağı taşır!

Sofrada ne varsa aşır!

Çağdaş ol, işleri pişir!

Geçip gidiyor seneler…

 

Kutluyorsun, var mı daha?

Çıkar mısın, her sabâha?

Her şey dönerek Allâh’a

Geçip gidiyor seneler…

 

Nûrânî, hep atıp tutma

Pişmiş aşlara su katma

Hem sonra, kendin unutma

Geçip gidiyor seneler…

 

ORDU HAYAT GAZETESİ

03.01.2008

 

 

DİYÂR-NÂME

“Seviyorum, bekle!” dedi, bekledim;
Gelmedi, gelmedi; yâra gücendim!
Sevindim; yaprakla, çiçekle geldi
Bırakıp gitti, bahâra gücendim!...


Pamuktu, bembeyazdı; buyur ettim
Yüzde çizgi çizgi kara gücendim!
Zaman, su misâli akıp geçerken
“Aldırma!” diyen, efkâra gücendim!

Câmide dizildi, düzgün oldu da
Çarşıda kayıp, saflara gücendim!
Kendi hânem tâmire muhtaçken âh
Boşa yoruldum; ağyâra gücendim!

Aklımdan geçmezken rûhî kayıplar
Maddede zerre zarâra gücendim!
Aç, bîilâç, yoksulken, nice insan
Gamsız-kasvetsiz, iftâra gücendim!

Torunun elinde câhilî yayın
Elde torun, ihtiyâra gücendim!
Büyüttüm, yürüttüm, hem yetiştirdim
Bizi küs yapan civâra gücendim!

Bir baştan bir başa rahatsız ülke
Yanlışlardaki ısrâra gücendim!
Yardımsız garipler sızlayan yara
Kasada gizli tomara gücendim!

Dedim, bir çâresi var bunun elbet
“Konuşma!” diyen, ihtara gücendim!
Yenilensin derken bozuldu her şey
Böylesi ruhsuz îmâra gücendim!

Cehâlet ve gaflet şerde yürüttü
Uyarmadılar, dostlara gücendim!
Yâre varmak için yola çıkmadım
Düzde oturdum; dağlara gücendim!

Sözler de, işler de karmakarışık
Karar kılmıyor; karâra gücendim!
Çürüğe, bozuğa, yaldıza rağbet
Sahteye mahkûm; pazara gücendim!

“İşin-gücün böyle kusur söylemek!
Sus artık dostum, envâra gücendim!
Yaşıyoruz işte, bozma tadını!”
Söz iğne iğne; azara gücendim!

Nûrânîyim; tamam, kestim sözümü
Tenkit yok artık; ızhâra gücendim!
Ne ben, ne başkası kayda değerler;
Hakîkât mahzûn; diyâra gücendim!..


]]>11/5/2015 ÇAĞRI ŞİİRLERİ http://www.nurikahraman.com.tr/blog.asp?id=605

RAMAZAN’A VEDÂ

 

Demek zaman geldi, gidiyorsun ha;

İnşâllâh memnunsun, yine gel; buyur!

Sen gidince her yer kalacak tenhâ;

Arada hatırla, sevgini duyur!...

 

Oruçtan, seherden serpiştir yıla

Sevenlerin, beşken beş daha kıla

Özlettir kendini yana yakıla

Yanmayan gönüller, yan gelir, uyur!

 

Nefis ejderine vur zülfikârı

Göz hapsinde tut hep, yâri-ağyârı

Yüklemeden önce, kediye kârı

Şeytanın şerrinden bizleri kayır!

 

Gidince, ağyâre kalmasın meydan

Hasenât yolunu kesmesin şeytan

Çıkacak olursa, affetme, davran

Kılıcı ânında, kınından sıyır!...

 

Muhtâcız ilgine, bereketine

Edepli-âdaplı hareketine

Muhabbete, sohbete, aşk nîmetine

Seninle çöl dahî, çimenlik-çayır!...

 

Her ne kadar gitsen, unutma bizi

Ayaklar kaymasın, izlesin izi

Olsun görüşmeye seninle yüzü

Öne geçsin yolda dâimâ hayır!...

 

Resûl gönüllerde, Kur’ân dillerde

Ramazan ateşi tüter güllerde

Hasret duâ olur, açar ellerde

Uğra ara-sıra, vaktini ayır!...

 

Nûrânî inan ki, çok özleyecek

Sabah-akşam bizi kim nazlayacak?

İnşâllâh ardından hep izleyecek;

Demeden yokuştur; yok, tepe-bayır!

 

Hep ayrılık diye bir şey olmasın

Hayırın boşluğu şerle dolmasın

Biz zayıf dostların yalnız kalmasın

İnşâllâh hem niyet, âkibet hayır!...

 

Teşekkür iftara, hem sahurlara

Havaya kattığın şavka, nurlara

Kadire, bayrama, tüm sürûrlara

Hey mânâ bereketi, sonsuz panayır!...

 

Yâ Hannân u, Yâ Mennân u Yâ Deyyân

Fağfir lenâ, gufrâneke Yâ Rahmân!

Vâde yetmese de, inşâllâh Reyyân,

Umuyoruz Yâ Rabbi, temmim bil’hayır…

 

RAMAZAN EFENDİSİ

Başı rahmettir, ortası mağfiret

Ayınla Ramazan Efendisi ol!...

Sonu oddan necât, nasîb-i cennet;

Sayınla Ramazan Efendisi ol!...

 

Kitapla-Sünnetle, âyet-hadisle

Şeytan bağlanmışken bozuş nefisle

Kulluk et Allâh’a kâlb-i hâlisle

Sa'yinle Ramazan Efendisi ol!...

 

Misâfire hürmet, başta bir defâ

Onunla muhabbet, zevk ile safâ

Bezm’e iştiraktir, Elest’e vefâ

Duyunla Ramazan Efendisi ol!...

 

Selâmın-sabâhın, hem akşamınla

Edebin-âdâbın, ihtirâmınla

Tebessüm, iltifat, hem ikrâmınla

Çayınla Ramazan Efendisi ol!...

 

Rahatsızlık verme yola, meydana

Gıpta ile baksın melekler sana

Çek kılıcı, oku yönelt şeytana

Yayınla Ramazan Efendisi ol!...

 

Selâm ver, duâ al, sabahsız geçme

Kem söz, dedi-kodu, ağzını açma

Ayak yere değsin, burnunla uçma

Huyunla Ramazan Efendisi ol!... 

 

Çeliğin-çocuğun, tüm sevdiklerin

Mevsimidir bu ay kardeşliklerin

Bayramıdır kabrin, hem beşiklerin

Köyünle Ramazan Efendisi ol!...

 

Sen orucu tut, oruç ta seni

Bir insan ol, eskisinden yepyeni

Günlerin, boyundan çok olsun, eni

İyinle Ramazan Efendisi ol!...

 

Namazda kaçak yok, çoğu câmide

İlim var, irfan var, sohbet hemi de

İster yerde, ister gökte; gemide

Boyunla Ramazan Efendisi ol!...

 

İlgiyle, alâkayla, yardımla

İftar-sahur, sor-soruştur; adımla

Gıdık ile, sepet ile, salkımla

Heyinle Ramazan Efendisi ol!...

 

Tevbe ile, duâ ile, naz ile

Yalvar-yakar, gönülden niyâz ile

Değil elbet; ne saz, ne de caz ile

Neyinle Ramazan Efendisi ol!...

 

Okumayla, yazma ile, harf ile

Kâğıt ile, kalem ile, zarf ile

Kafa ile, yürek ile, kâlp ile

Beyinle Ramazan Efendisi ol!...

 

Riyâdan temizlen, kalmasın kibir

Tefekkür, tezekkür, dâimâ şükür

Uygula ne varsa, hayırdan bir bir

Sayınla Ramazan Efendisi ol!...

 

Tepeden tırnağa merhamet kesil

Kelimeyi seç de, dilden küfrü sil

Ye, yedir, ikram et; hayrı-şerri bil

Çayınla Ramazan Efendisi ol!...

 

Maddî, hem mânevî; ziyâfet ayı

Allâh’a akıyor deresi, çayı

Hayırda yarışta yükselt çıtayı

Boyunla Ramazan Efendisi ol!...

 

Nûrânî; beğensin bizi Ramazan

Dökülsün günâhlar, gelmeden hazan

Odur defterlere Reyyân’ı yazan

Toyunla Ramazan Efendisi ol!...

 

Öyleyse, beylerim; kızlar-kızanlar!

Hiç unutulur mu, kâlbe yazanlar?

Mânevî bereket, kaynar kazanlar

Suyunla Ramazan Efendisi ol!...

 

Umulur ki, buluşuruz Ebet’te

Gönül uyanıktır, gözler nöbette

İnşâllâh diyorsak, mutlak, elbette

Payınla Ramazan Efendisi ol!...

 

 

KADİR-NÂME 

Leyle-i Kadirdir Kur’an’da adı

Bu gece bir “kadir bilme” gecesi

Mevlâ’nın kullardan budur murâdı:

Varlığın farkında olma gecesi…

 

Hem, KADER gecesi aynı zamanda

Dilekler kâbuldür sunduğun anda

Değişmek mümkündür göğün katında

Niyâzlarla maya çalma gecesi...

 

Âlemler içinde özge âlemsin

Kâinâtın göz bebeği âdemsin

Hayat bir defterdir, sen de kalemsin

Aşk mürekkebiyle dolma gecesi…

  

Bin aydan hayırlı; selâm, selâmet

Rabbini bilmek, kerem; kerâmet

Rahman, kullarına eder merhamet

Bağış kapılarını çalma gecesi…

 

Ümitsizlik yok; aslâ, bir defâ

Kaçarak eyleme kendine cefâ

Hadi koş, katıl; sen de bir safa

Rahmet deryâsına dalma gecesi…

 

Ne kadar olsa da, cürmün-günâhın

Af kapısı dâim, açık Allâh’ın

Tavrını örnek al Rasûlullâh’ın

Huzur’da kendini bulma gecesi…

 

Hiç boşa geçirme bu zamanları

Ateşle bağrını, sal dumanları

Tüllendirip cümle enstrümanları

Gönül nağmeleri çalma gecesi…

  

Terk et yanlışları, yönel Allâh’a

Dönmemeye azm’et aslâ bir daha

Kimin garantisi var ki sabâha?

Tevbeyle kirleri silme gecesi…

  

Nûrânî, verirken ele talkını

Uyarırken milletini, halkını

Unutma dâvânı, kendi ülkünü

Şeytana, hem nefse çelme gecesi…

 

Bir fırsat iklîmi, nur bereketi

Arınma çarşısı, aşk hareketi

Bulmak için en sonunda cenneti

En başa, en önde gelme gecesi…

 

Filistin, Arakan, Sûriye, Kerkük

Her taraflar yıkık, her taraf dökük

Beşer kan ağlıyor, boyunlar bükük

Gözlerin çağlayıp, dolma gecesi…

 

Kardeşlik; sıradan, kuru lâf değil

Çile müşterek; kimse muaf değil

Ne ihlâs, ne câmi; saflar saf değil!

Tefekküre dalıp solma gecesi…

 

Netîce; herkese mübârek olsun

İnsanlık selâmet, saâdet bulsun

Gözümüz, gönlümüz nurlarla dolsun

Kâlpleri sevdâya salma gecesi...

 

İşte budur; sözün, özü-özeti

Hakk'a kulluktadır ömrün lezzeti

Murâd ediyorsan hakta izzeti

İşte kullara, yükselme gecesi...

 

Ramazan âdetâ Nûh’un gemisi

Cehennemden necat, en ilerisi

Sen hele bir yönel, gelir gerisi

Fecre dek secdede kalma gecesi…

 

Nasip olsun felâh cümle ümmete

Rabbim nusret versin halka millete

Zevâl vermesin; ülkeye, devlete;

Duâlarda birlik olma gecesi...

 

MERKEZ-NÂME

İslâm demek, teslim demek

Yüce Allâh’ın emrine

Câmileri almak demek

Hayâtın tam merkezine!

 

Hayâtımızın merkezi

Hadi koş gel câmilere

Ezan çağırır herkesi

Hadi koş gel câmilere

 

Câmi dediğin neresi?

Tûbâya akar deresi

Cennet’in dünyâ adresi

Hadi koş gel câmilere

 

Günde beş vakit nerdesin?

Nerde, nice seferdesin?

Kim sana ne derse desin

Hadi koş gel câmilere

 

Neler hayâtının kod’u?

Kimlerdir modeli, mod’u?

Gerisi hep dedi-kodu

Hadi koş gel câmilere

 

Minber, mihrap, kürsü orda

Kulak verenler hep kârda

Hakkı seven kalmaz darda

Hadi koş gel câmilere

 

Câminin gayrında ne var

Nere gitsen, sonu hep dar

Allah ile Rasûlü yâr

Hadi koş gel câmilere

 

Teğet geçen pişman olur

Günâhları şişman olur

Cemâatten şaşma n’olur

Hadi koş gel câmilere

 

Kudüs yolunun durağı

Namazın mîraç burağı

Felâh burcunun çerağı

Hadi koş gel câmilere

 

Mevlânın vuslat kapısı

Vatanımızın tapusu

Arzın en güzel yapısı

Hadi koş gel câmilere

 

Tevbe sûresinde âyet:

Der ki, mümindedir hayret

Câmi yapımında gâyret

Hadi koş gel câmilere

 

Nâçârların sığınağı

Gariplerin barınağı

Mazlûmların korunağı

Hadi koş gel câmilere

 

Minâre, Şerefe, Hilâl

Seslenen sanki hep Bilâl

İşten-güçten kendini al

Hadi koş gel câmilere

 

Müslümanın farkı nerde?

Namazdır küfüre perde

Ezanı duyduğun yerde

Hadi koş gel câmilere

 

Kulun Rabb’le randevusu

Saf saf bir sevgi ordusu

Şeytanların tek korkusu

Hadi koş gel câmilere

 

Her biri Kâbe şûbesi

Parlar hakîkât şûlesi

Akar Kevser şelâlesi

Hadi koş gel câmilere

 

İnsana ünsiyet gerek

Cemâatle ol bal-börek

Tüm millet burda tek yürek

Hadi koş gel câmilere

 

Câmi-cumâ; vakıf, dernek

Gerekir muhtâcı görmek

Müezzinle imam örnek

Hadi koş gel câmilere

 

İmam, Peygâmber vekîli

Kitab’ın, Sünnet’in gülü

İslâmiyet’in bülbülü

Hadi koş gel câmilere

 

Bâzen görünse de küçük

Temsil ettiği yer büyük

O en önde, kalkarken yük

Hadi koş gel câmilere

 

İslâmiyetin direği

Teslîmiyetin yüreği

Aşkın yelkeni, küreği

Hadi koş gel câmilere

 

Köylü, şehirli doluşur

Zenginle fakir buluşur

Kardeşlik böyle oluşur

Hadi koş gel câmilere

 

Siyahla beyaz karışır

Dargınla küskün barışır

Herkes hayırda yarışır

Hadi koş gel câmilere

 

Memleketin ruh fezâsı

Beldenin kimlik imzası

Orada Hakk’ın rızâsı

Hadi koş gel câmilere

 

 

 

ORDU HAYAT GAZETESİ

            15.05.2008

]]>11/5/2015 SİYÂSET-NÂME http://www.nurikahraman.com.tr/blog.asp?id=604  

 SALAKÎ-NÂME

 

Bu nasıl bir dünyâ, nasıl insanlık?

Sınır tanımadan saldırıyorlar!

Hem gûyâ, İslâm devleti adına

Dindaşı ortadan kaldırıyorlar!

 

Kardeş olacakken, kâtili olmuş!

Kendine, nice bir gerekçe bulmuş?

Kimlere aldanmış, nereden dolmuş?

Kucaklayacakken öldürüyorlar!

 

Füzeler, bombalar yağıyor gökten

Ele fırsat geçen yıkıyor kökten

Kulları biçerken; korkmuyor Hak’tan

Saçları-başları yolduruyorlar!...

 

Hangi akıl, kabul eder bunları?

Hedef aldıkları kendi canları!

Bilmez mi, nerenin çalar çanları?

Kendi güllerini solduruyorlar!

 

Şu Ortadoğu’da nice beyinsiz

Halka böyle, acımasız, tekinsiz

Revâ gördüğünü yapmaz bir dinsiz

Haritalarını sildiriyorlar!...

 

Hangi dîne sığar, neyin etiği?

Gözünü kırpmadan çeker tetiği

Kardeşlerin kanı, ekmek katığı!

İçtikçe daha bir çıldırıyorlar!...

 

Bütün garazları kardeşlerine

İş kalmıyor düşman askerlerine

Ne ad koyacaklar zaferlerine?

Küffâra tam tamlar çaldırıyorlar!

 

Kim nâmına, niçin, cümle bu işler?

Kimlerin başına, atılan taşlar?

Kimlere hizmet ediyor düşler?

Elâlemi bize güldürüyorlar!

 

Taraflar çok, lâkin hepsi Müslüman;

Ölenler Hüseyin, öldüren Hasan!

Ne olur bu kadar nâdân olmasan?!

Zâlimleri gülmekten öldürüyorlar!

 

Orada, burada; her yerde kıs kıs

Harekâtta cevvâl, akılda nâkıs

Bizler kan verdikçe canlanır nâkus

Canı her çektikçe dolduruyorlar!...

 

Geçtiği yerleri yakıp-yıkarken

Feryatlara salıp ciğer yakarken

Elde kesik baş gururla bakarken

Kimlere sadâkat bildiriyorlar?...

 

Alevî-Sünnîdir, yok Îran, Tûran

Günün kahramanı; kardeşe vuran!

Garba yaltaklanıp, doğuyu yoran:

Birlik diyenleri yıldırıyorlar!...

 

Selefî, halefî; hepsi salakî!

Vahdet düşlemeyen yollar âfâkî

Serseri gidişler besler nifâkı

Ne saza, ne söze aldırıyorlar!...

 

Dostlar, manzaradan utanıyorum!

Bir onmaz yarayım; hep kanıyorum!

Kaç asırlar geçti; usanıyorum…

Göz göre göre, hep, böldürüyorlar!

 

Nûrânî, olanlar bizde ilk değil

Osmanlı gidince kalmadı ehil

Batıdan dersliler, kendine câhil

Her şeyi oryantâl kıldırıyorlar!

 

Bunda da bir hikmet var mıdır acep?

Olanlar çok açık; fikre ne hâcet?!

Osman değil belki, ama bir Recep?!

İnsanı hayâle daldırıyorlar!...

 

Yine de mecburuz ümitvârlığa

Îmânı olanlar düşmez darlığa

Zorlamakla böyle,  bahtiyârlığa

Belki giden  yolu bulduruyorlar!...

 

Dâim duâ eder, böyle bekleriz;

Hislenir, hislenir; fikre ekleriz;

Derler, çalkanmadan durulmaz deniz;

Ümit deryâsına daldırıyorlar!...

 

17 Hazîran 2014 

 

GEZİ-NÂME

 

Nifak virüsleri girmiş kanlara

Hükümet tanınmaz, devlet tanınmaz

Uymasa da şereflere şanlara

Çiğnenir töreler, millet tanınmaz…

 

Gezi deyip çıkar, sonra park olur

Vardığı yer "dönek" olur, çark olur

Derin bağlantılar hemen fark olur

İzzet unutulur, zillet tanınmaz…

 

Bunların bir de 1 Mayısları var

Sürerler meydana seyisleri var

Global tımarlı deyyusları var

Satılmış hâine izzet tanınmaz!

 

Pis zevkler uğruna her şey târümâr

Vatan üzerine oynarlar kumar

Gâyesiz gürûhtan kimler, ne umar?

Kutsala zerrece kıymet tanınmaz…

 

Aziz millet mâcerâya sürülür

Geleceği ateşlere verilir

Lider olmak, niye abes görülür?

Mâzî unutulur, kuvvet tanınmaz…

 

Koşmaktalar acep neyin peşinde?

Farkında mı suyu, kimin aşında?

Vicdan olmaz azgınların döşünde

Emeğe saygı yok, himmet tanınmaz…

 

Yıllar yılı yakmışlardır her şeyi

Dinlemeden çalışanı, kimseyi

Yıkmışlardır kıyıları, köşeyi

Ne hak-hukuk, ne merhamet tanınmaz…

 

Hem, alay ederler dinle-îmanla

Pırlantayı karıştırır samanla

Değişirler mi ki acep zamanla?

Edep-erkân, saygı-hürmet tanınmaz…

 

Hiç düşünmez yaptığının sonunu;

Vurmak-kırmak, hangi aklın kânunu?

Bu, değil mi kesmek kendi önünü?

Dost-düşman bilinmez, mürtet tanınmaz…

 

Taşıdığın su, hangi değirmene?

Gâvur hep öğütür, gelmez îmâna

Gönüller râzı mı bu yapılana?

İnsaf denen şey yok, medet tanınmaz…

 

Sanmayın, bu şâir söyler boş yere

Bu günlere geldik boş vere vere

Öyleyse göz yumma göz göre göre

Yoksa ne yurt, ne memleket tanınmaz!

 

Şükür, başımızda “baş” olanlar var

Gözü yaş, duruşu “taş” olanlar var

Göğsü siper, bağrı “döş” olanlar var

Duâ olmayınca rahmet tanınmaz!

 

Allâh’ım yardım et sevenlerine

Yalnız seni tanıyıp, övenlerine

Lâyık kıl, mazlûmun güvenlerine

Her şey hep bozulur, ümmet tanınmaz!

 

Nûrânî, düşmanda tuzak bitmiyor;

Yaklaş babam yaklaş, uzak bitmiyor!

Yağ yakıp-döküyor, kızak bitmiyor

Ne düşmanlık, ne muhabbet tanınmaz!

 

Rabbim âgâh kılsın, basîret versin

Başlar, her nerdeyse fitneyi görsün

Ümmet-i Muhammed felâha ersin

Yoksa bize hakk-ı hayat tanınmaz!

 

30 Nîsan 2014

 

TAYYİP ORDUSU

20’de 20’lik, TAYYİP ORDUSU;

Orduma yurduma hayırlı olsun…

El ele, tek yürek hizmet coşkusu;

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

Aklından geçmezken, halk birdenbire;

Topyekûn kavuştu Büyük Şehir’e...

Artık, heyecanla; izler habire!

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

BÜYÜK ORDU, Büyük Başkan ENVER Bey;

ALTINORDU, gümüş ordu; hepsi heyy!

Değil hiç de, bu kadarı olur şey;

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

ENGİN Bey’im ses vermekte merkezden

TEKİN TAŞ’tır; destek almış herkesten

Hizmet aşkı tütmekte, her nefesten;

Orduma yurduma hayırlı olsun…  

 

AKKUŞ dedi; reis, İSA DEMİRCİ!  

Ergüder Bey DSP’den taburcu!

Argan Yayla çiçek; hem burcu burcu!

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

ÇAYBAŞI’nda İSMET Beyim YANIK’tır,

ÎSÂ GÜL’e MESÛDİYE tanıktır...

Makamlar-mevkîler, canlar konuktur;

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

AYBASTI’da İZZET ile GÜNDOĞAR

ULUBEY’i, ÎSÂ TÜRKCAN kovalar

GÜLYALI ŞEN; TÂLİP Beyler buradalar!

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

KEMÂL ile, BAHTİYAR’dır PERŞEMBE

ÇAMAŞ teslim ALAHİTTİN GİDER’e

ÇATALPINAR; cansuyu=AHMET TÜRE

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

İlçemle Gülyalı, Perşembe üçlü;

Ulubey bir civan, kestâne saçlı;

Merkezle iç içe; hepsi de güçlü:

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

GÖLKÖY’de yeniden ALİ KEMAL MERT:

İstihdam artıyor, azalıyor dert;

Muhabbette sıcak, iş deyince sert!

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

 

FATSA 3. Kez ANLAYAN dedi,

“HÜSEYİN, hizmette çağlayan” dedi,

“Câmi, hem cemevi sağlayan” dedi;

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

Yokuşdibi, Çambaşı’ndan KABADÜZ

Gayretlerle yükselişi görünüz,

YENER KAYA denilince durunuz;

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

KABATAŞ emânet YAKUP YILMAZ’a

KORGAN’ın vebâli TUNCAY KİRAZ’a

Artık mahal yoktur; “Az dur, biraz”a

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

YENER YALÇINKAYA, GÜRGENTEPE’nin

ÇAMYAR oldu 2. AHMED’i ÜNYE’nin

Elmas, pırlanta; ne derseniz deyin;

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

İki büyük merkez; Fatsa’yla Ünye,

Ayrı-gayrı yoktur, Ordu’dur künye!

Bütün ilçelere hep aynı gönye;

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

Günan Murat HATİPOĞLU, KUMRU’lu

İKİZCE’de BAHRİ SÖĞÜT duygulu

Kimse değil riyâsetten kuşkulu

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

Hepsi birer TAYYİP, olduğu yerde:

Devâ olacaklar, düşmeden derde;

20’ye 20’den güzeli nerde?

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

Doğrusu, hasretti; beklenmekteydi

Ümitler ümîde eklenmekteydi

Demek ki bu güne saklanmaktaydı;

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

Senelerdir kalmışlardı yollarda;

Şimdi zirvedeler, bayrak ellerde:

Mazbatalar çiçek, mevsim güllerde;

Orduma yurduma hayırlı olsun…

 

Âşık Nûrânî’yim; sözüm dobraca:

Bu havayı bozmayalım; çok ricâ!

Şükr'edelim; hem bol duâ, ayrıca:

Orduma yurduma hayırlı olsun…

(7 Nîsan 2014) 

 

NE DEMELİ?

Memleketi gerim gerim

Gerenlere ne demeli?

Sinsi sinsi ateşlere

Verenlere ne demeli?

 

Sokak sokak, cadde cadde

Satır satır, madde madde

Fitne-fesatta son hadde

Erenlere ne demeli?

 

Felâket kültürü zengin

Bir kaşık sulardan, engin

Ufak kıvılcımdan yangın

Derenlere ne demeli?

 

Ateşe benzin dökene

Kapı-bacayı sökene

Nifak tohumu ekene

Serenlere ne demeli?

 

Kardeşlik, komşuluk bilmez

İyilik etsen de gülmez

Kendisini aslâ ölmez

Görenlere ne demeli?

 

Sorumsuza, kedersize

Edepsize, hem arsıza

Meymenetsiz, çıparsıza

Tiranlara ne demeli?

 

Adı “gezi”, derdi tozu

Kime veriyorlar kozu?

Düşmana mesajdır pozu;

Duranlara ne demeli?

 

Ele âlet olanlara

Çıkar, fayda bulanlara

Mutlu, esen kalanlara

Hayranlara ne demeli?

 

Ne çok uğraşsan, boşuna

Gitmez hâinin hoşuna

Nâdanların yokuşuna

Saranlara ne demeli?

 

Rabbim yardım etsin bize

Düştük dipsiz bir denize

Tuzağını ülkemize

Kuranlara ne demeli?

 

Nûrânî eyler feryâdı

Bu kimin, kime tokadı?

Yapılanın nedir adı?

Vuranlara ne demeli?

 

Otuz mart en iyi fırsat

Cevâbı yüzüne fırlat

Millet bilmektedir, evlât

Nobranlara ne demeli?

orduca.com 17 Mart 2014  

ZULÜM-NÂME

Böylesine zulümler işleyenlere

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

Vatandaşsız  yönetim düşleyenlere

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

İnsanoğlu şeytanı solladı yine

İnsafı olmayanın îman nesine

Kulak tıkamak moda, feryat sesine!

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

ESED, ASLAN demek, ismiyle müsemmâ

Yalnız kendi halkına, burda muammâ!

İsrail’e, lâf bile diyemez ammâ!

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Adı da, soyadı da tanıdık, yerli

Sâhibinin sesidir; hem kerli, ferli

Bir ölüm makinesi; keser dönerli

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Hâfız Esed’in oğlu, Firavun dölü

Kendileri sefâda, ülke kan gölü

İnsanları hayâlet, gerçekte ölü

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Çokları çelik çocuk,  tam iki bin can

Bu nasıl insanlık, bu nasıl vicdan?

Canavarlar utanır görseler inan

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Ahvâli ifâdede dil âciz kalır

Göz yaşını teşbihte sel âciz kalır

İş Allâh’a kalmıştır; kul âciz kalır

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Gâvur gâvura yapmaz bu yapılanı

Bu nasıl bir iş böyle, kimin plânı?

Olanlar akıl dışı, vahşet îlânı

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

O körpe bebeklere nasıl kıyılır?

Tetiğe basılırken neler duyulur?

Böylesi hangi dinde insan sayılır?

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Ne dînine uyar, ne milliyetine

Çekmiştir cinsine cibilliyetine

En güzel örnek ‘esfele sâfilîn’e

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

 Akıllar uçup  gitmiş, dönmüş şaşkına

Ne yaptığının varamıyor farkına

Tiynetini eklemiş, batı çarkına

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Hâlık’ın dünyâsını halka dar eder

Bir gün zulüm yapmasa, bunu ar eder

Memleketini düşman, eli yâr eder!

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

SİSİ olsun, ve yâhut  ESED; hepsi  bir

Zulm’ile ölüm kusar, cinâyet bilir

Nemrutların elinden başka ne gelir?!

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Âh çağdaş dünyâ söyle, nerelerdesin?

Mesâide değilsin, tâtillerdesin!

Orta çağlara doğru gezmelerdesin!

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Gelir gibi olsan da, derdin hep “çıkar!”

Durumdan, “ vazîfe” değil, rant çıkar

Olan olduktan sonra gelsen ne çıkar?

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

“Gaz”ı veren de sensin, belki; mutlakâ

Çünkü, senden habersiz yapamaz aslâ!

Lâkin, zulümde önde sana kıyasla;

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Vahşetlere seyirci bir dünyâdayız

İlkesiz, hem kuralsız bir kavgadayız

İnsanlığın öldüğü zor çağlardayız

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Katmerli zâlim desek azdır sizlere

Nedir çektirdiğiniz böyle bizlere?

Sözüm, içimizdeki beyinsizlere!

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Osmanlı yetimleri, garip öksüzler

Onlar gidince başa geçti köksüzler

Halkına yiğit, düşmana yüreksizler

Gâvur desek gâvura hakâret olur!

 

Hey Nûrânî, yıllardır çalar-söylersin

Hep dertler üzerinden gönül eylersin!

Devran böyle, manzara budur; neylersin!

Gâvur desek gâvura hakâret olur!...

 

]]>11/5/2015 MÎLAT-NÂME http://www.nurikahraman.com.tr/blog.asp?id=603 MÎLAT-NÂME

 

10 Ağustos bir mîlattır;

Yeni Türkiye Merhabâ…

Hiç olmamış icraattır;

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Ezelinden beri bir ilk

Liderini seçti bu halk

Haykır; hem de ayağa kalk!

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Başkanını buldu cumhur

Millet için büyük gurur

Olursa bu kadar olur

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Ulusal sağ, Ekmeleddin

Ulusal sol; Selahattin

Ortak akıl Tayyibüd’din

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Heyecanımız dorukta

Bu târihî yolculukta

Ümitler sonsuz ufukta

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Tüm coğrafya hülyâlarda

Olsa da hep kavgalarda

Baş köşede, duâlarda;

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

İnsanlığın ihtiyâcı:

Nifak gitsin, bitsin acı

Bütün mazlumlar duâcı

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Özellikle dost ülkeler

Çiğneniyor tüm ilkeler

Çözülmeli tüm halkalar

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Beklentimiz istikrarda

Kalmalıyız bir kararda

Çözümler gelsin ard’arda

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Gayrı, içerde son nokta

Yarış bitti, nizâ yokta

Artık birlikle atakta

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Kenetlenmeli liderde

Kalınmamalı kederde

Buluştuk, eski kaderde

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Senlik-benlik dursun şurda

Can gelsin vatana, yurda

Sabr’edelim bu uğurda

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Dövüş-kavgayı keselim

Bağrımıza taş basalım

Böyle söyler akl-ı selim

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Çatal kazık yere batmaz

Muhabbetsiz sevdâ tütmez

Sevenler ihânet etmez

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Nûrânî’nin derdi çoktur

Gamsıza nazarı yoktur

Boş lâflar ülkeye yüktür

Yeni Türkiye Merhabâ…

 

Selâm olsun tüm dünyâya

Ülkem kalkıyor ayağa

İnşâllâh hayırlı ola;

Yeni Türkiye Merhaba

 

Ordu HÜRSES Gazetesi

9 Ağustos 2014

 

]]>11/5/2015 TERCİH-NÂME http://www.nurikahraman.com.tr/blog.asp?id=602

SÜREÇ-NÂME

Söylemek gerekirse doğrudan, harbî;

Yaşananlar bir nevî kurtuluş harbi!...

 

Kurtulmak sömürgen ittifaklardan;

Kurtulmak, fitne, fesat ve nifaklardan! 

 

Çok abartılı falan, demeyin lütfen!

Bunu söylemekteyiz gerçeğe atfen!...

 

Bir yanda muhâlefet; topu-tüfeği!

Terör hırlamakta, kimin köpeği?

 

Muhâlefetten öte, muhâlifler var;

Millete, vatanını etmek ister dar!

 

Kimi partiler, medya, vermiş el ele;

Bunlar gitsin de, kim gelirse gele!?

 

Sanki dış güçlerin bir karakolu;

Açmak istiyorlar onlara yolu!

 

Hareket ederler kimin emriyle?

Düşmanlar güç bulur zîrâ eliyle?!

 

Nerede görülmüş teröre destek?

Mücâdele eden devlete köstek!?

 

Dünyânın her yerinde teröre karşı;

Tüm partiler bir olur, titretir arşı!

 

Siyâsette muhâlefet olur elbette!

Lâkin, teröre karşı herkes nöbette!

 

Bizde ise oy uğruna omuz omuza

Hem çakala destek, hem de domuza!

 

Ülkemizde durum neden çok farklı?

Nifak politikası nereden çarklı?

 

Derin dalga şeklinde dıştan hem içten

Gazel okuyanlar arttı hâriçten!

 

ABD’si, İsrâil’i, Alman’ı;

İngiliz'i, Rus’u, hem de İran’ı…

 

İçimiz-dışımız kirli ittifak;

Buna karşı direnmeliyiz mutlak!

 

İşte 1 Kasım, bu anlamda önemli;

Oylarımız olsun; “uğurlu-kademli!”

 

Bir iktidar olsun, güçlü, muktedir;

Bir oyumuz ve duâ; elden ne gelir?!

 

Yeniden sesimizi duyurmak için;

Emir almak değil, buyurmak için:

 

Hadi ey millet, gazân mübârek olsun!

Aziz yurdum yeniden izzeti bulsun!

 

Yâ Allâh, Bismillâh, Allâhüekber!

Ey Aziz Millet haydi kendini göster!

 

 28 Ekim 2015

Ordu Vizyon Gazetesi

 

TERCİH-NÂME

 

Her tercih bir dünyâ; hem de âhiret!

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

Burnunun doğrusu, değil mârifet!

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Bir düşün, belki de düşüncen yanlış!

Aklın bu fikirleri nereden almış?

Sağdaki hayırdan sola ne kalmış?!

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Yâni, sağduyu esas; önce bir defâ!

Târihe, coğrafyaya, ümmete vefâ!

Solduyu batıdır; zevk ile safâ!

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Sağdan başlamaksa bir işe esas

Etmelidir bunu her şeye kıyas

Hayırlara evet, şerlere makas!

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Yaptığın tercihler, millet adına!

Daha da ötesi; ümmet adına!

Ne gün ereceğiz vahdet tadına?!

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Her şey bildiğinden daha ötesi

Ehl-i küfrün, aslâ bitmez kotası

Bu millet Haçlı’ya Hakk’ın sopası

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Bundan dolayıdır küfrün şiddeti

İç-dış piyonların hırsı, hiddeti

İnşâllâh forslarının bitti müddeti

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Bizi bölmek isteyen niyetleri gör

Terörle verdirilen diyetleri gör

Hâin cinsleri, cibilliyetleri gör!

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Hınçları, milletin dik durmasından

Destursuzlara tok vurmasından

Başına buyrukça iş kurmasından

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

1 Kasım, gerçekten kritik seçim;

Değildir mesele, sâdece geçim!

Senaryolar ganî, şer biçim biçim!

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Tercihi yalnızca mîdeden yapma

Onu da düşün elbet; özden de sapma!

Hizmeti takdir et, inada tapma;

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

3 Kasım’dan 1 Kasım’a efsâne

Millet tercihini yaptı merdâne

Yepyeni Türkiye çıktı meydâne

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Olmasın dönüşü bu güzel yolun;

Aldanma süsüne sağın, ne solun!

Şahlansın yeniden tez Anadolu’n;

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Destek ver ülkenin terakkîsine

Aldırma densizin telâkkîsine

Takılma dinsizin kerrâkîsine

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Nûrânî nâçizâne bir kardeşiniz;

Şer ateşinizdir der, nur güneşiniz!

Geçmişiniz gibi olsun peşiniz!

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Bin yıllık şerefe lâyık olalım

Diyâr-ı küffâra fâyık olalım

Ecdat gibi nefer-i hakâyık olalım

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Âh, görüyorsunuz ya; bitmiyor sözler

Bu gözler kaç on yıldır izzeti gözler

Milletim özündeki güzeli özler

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Söz artık dostlar, sözüm bitecek;

Hak pâyidâr, bâtıl mutlak gidecek!

Verdiğin güzel oylar buna yetecek!

Bunu bil de reyi ona göre ver!?...

 

Lüleburgaz Hürfikir Gazetesi

22 Ekim 2015

SEÇİM-NÂME

Bayram gitti şimdi seyran başladı

Partiler yarışta; hadi, ha gayret!

Ak Parti en başta, sonra CHP;

Seçim zamânıdır; hengâmı seyr’et!

 

MeHaPe üçüncü; 1’in peşinde!

Ak Parti sayının beş’te beşinde!

Diğerleri barajlarda uğraşır;

Vekillik vekâlet, yalnız düşünde!

 

CeHaPe, 2’yi tekrar alır mı?

Yeni liste eskisini bulur mu?

1 Kasım ap-ayrı anlam taşırken

Seçmen, 7 Hazîran’da kalır mı?!

 

Yeni seçim, yeni liste, yeni yüz;

Metin Gündoğdu’yu işte görünüz!

Hareket’te, hareket baştan başa;

Onur Şahin önde, hareket gürbüz!

 

Ergün Taşçı, Mustafa Adıgüzel;

İki rakip; tam bu seçime özel!...

Biri giderse, biri kalır mutlak;

Kazanır; kim iyi çekerse gazel!...

 

Gel görelim, her ikisi de sessiz!

İnsanlar kulak vermeli nefessiz!

Yanlar-yönler dolmalı hep dostlarla;

Meydanlar ses vermez zîrâ; kimsesiz!

 

Onur Şahin, ben de varım diyecek?

Eski hâl muhâldir; bu da bir gerçek!

7 Hazîran’da belkiydi ama;

Seçmen, bu defâ, biraz titreyecek!

 

Kendine, yâni, gerçeğe dönecek!

Hamâsî sözlerin şavkı sönecek!...

Bizimkisi sâde bir tahmin dostlar;

Meçhûl; halk hangi trene binecek?

 

Beş’te beştir, Dört’te bir, Üç’te iki;

Üç, Bir, Bir dâhî olabilir belki!

Biz ne desek yalan şimdi buradan;

Baş üstüne, halkın reyi tabî ki!...

 

Nûrânî yazıyor, sürece katkı;

Konuşayım dese tutulur nutku!

Hayırlı olsun; Ordu, hem yurduma

İnsanlar şen olsun, hem daha mutlu…

 

Kırmayalım kimseyi bu süreçte

Yakışmaz asâletimize hiç te!

Değmez politika, ya her ne sebep;

Hem ülkemiz, hassas bir dönemeçte!

 

Dostlar; sözümüz, şimdilik bu kadar;

Hakk'ın takdîriyle; halktadır karar...

Millet, hem memleket, ve de ümmetin;

Selâmeti için dâim duâlar...

 

5 Ekim 2015   haberordu.com  

 

 

]]>10/23/2015 BABA HÂTIRALAR http://www.nurikahraman.com.tr/blog.asp?id=601 SIKINTILI GÜNLER…

7-8 sene alışveriş ettik. Allâh rahmet eylesin. İyi adamdı. Oturur güzel güzel konuşurduk. Hoş sohbetti. Allâh râzı olsun. Beni hiç boş çevirmedi. Allâh da onu utandırmasın.

Dünyâ hâli. Çok rahat zamanları vardı. Sıkıntılı günleri de oldu. Bir defâsında baktım çok düşünceli. Bir derdi var, belli. Zâten kendisi de anlattı. Bundan cesâret alarak ben de şöyle söyledim:

-         Eğer bana sorarsan, bir şeyi yanlış yaptın Sâlim Efendi. Neyi dersen, sen fındıkçısın, bununla yoğrulmuşsun, bundan anlarsın. Sonradan başka işlere kalkıştın. İnşaat senin neyineydi?

-         Haklısın, aslında acele etmek durumunda kalmasaydık iyi bir işti, çocuklar için de daha uygundu ama, evdeki hesap çarşıya uymadı. Fındık piyasası da umduğumuz gibi gitmedi. Yaşanacak sıkıntı varmış, n’aapalım?

 falan dedi. Allâh rahmet eylesin. Toplum için faydalı bir insandı.

Turan ÇEKÜÇ  16 Ocak 2015

ÇOK ELİMDEN TUTTU:

İnce, uzun, normal şapkalı bir amca girdi içeri. Selâm verdi. Yaşı 80'in üzerinde. Arayan gözleri babamın fotoğrafına odaklanıp da şöyle bir bakınca;

- Allâh nur gölünde yatırsın. Çok elimden tuttu o adam. Sen oğlu musun?

- Evet. Sizin isminiz ne amca?

- Ömer, Ömer İnan. Babanı yıllardır tanıyorum. Çok alışveriş ettik. İyi adamdı. Allâh rahmet eylesin.

1 Aralık 2014

 HEY GİDİ!

Çok iyi adamdı. Fotoğrafını görünce gözüm yaşarıyor. Şuraya bak; hey gidi eski adamlar!

Kırlı’dan Şakir ANIL 10.06. 2014

 

YARDIMCI OLMAK İSTERDİ:

Köyde cenâze var. Sakartaş'tan Pala Kızı diye bilinen Hüsne Teyze (Kahraman) rahmete kavuşmuş. Kendisi yıllardır yatalaktı. Yaşı da 90'nın üzerinde.

Her neyse, annemle cenâzeye gidiyoruz. Güzel bir hava var. Yazdan kalma derler ya; o cinsten. Çavuşoğlu'nu dönünce çok da yabancı olmayan bir sîmâ bize doğru baktı. Durduk. Elindeki sigarayı atarak arabaya bindi.

- Nereye?

- Cenâzeye!

- Tahmin etmiştik. Sizin neyiniz oluyor?

- Bir şeyim değil, ben Oğmacalıyım; ama oğlu Kemâl arkadaşım. Bir şey olursa haber ver demiştim. Hem ben burada 35 seneye yakın Meliğin Mehmetlerde bekçilik yaptım. Köyü iyi biliyorum. Bu Sâlim Amca'nın arabası değil mi?

- Onun bu yollarda çok arabasına bindik. O mâvi arabaya. Yolda izde bizi hep alırdı. Yolda bırakmazdı. İyi adamdı. Bir defâsında sizin o köy içi tarafında, dik yolda beton döküyoruz. Hani arabalar hep kalıyordu, çıkamıyordu ya, orada. Sâlim Amca geldi öteden beri, selâm verdi;

- Çocuklar, size yardımcı olmak isterdim, hem de çok, ama şu sıra biraz rahatsızım dedi. Yoksa hakîkaten iş yapmayı seven, yardımcı olmak isteyen bir adamdı. Gördüğüm kadar köye katkısı da çoktu. Herkese faydalı olmak isterdi. Allâh rahmet eylesin.

Ali AKSU 25 Kasım 2014

Hey gidi baba hey! Hey gidi dünyâ hey! Ben Ünye’de hapisteydim. 3,5 sene yattım. Yeni çıktım. Şurda bir yere uğramıştım. Orda konu oldu. Sâlim Âbi’nin rahmetli olduğunu söylediler; geldim.

Ben ayrıca depremzedeyim. Halamı ziyârete gitmiştim. Orada depreme yakalandık. 1 sene sonra öğrendim. Çok yoğun bakımda kaldım. Yüzüm-gözüm şimdi iyi. O zamanlar bir görseydiniz. Ümit kesilmişti.

İşte, Sâlim Amca bana çok el tuttu. Kömür aldı, soba aldı, kabuk verdi. Gelip derdimizi ona yanardık. Hey gidi baba hey! Allâh (CC) rahmet eylesin! Allâh cennetini mekân etsin, Allâh cennetini mekân etsin. Ganî ganî rahmet eylesin… Çok yardımcı oldu bana, çok. Çok iyiliği oldu; maddî-mânevî. Tüpüm yok, sebzem yok; hep yardım etti.

Nihat OKUTAN (2013 Yazı)

 

]]>10/2/2015 BABA HÂTIRALAR http://www.nurikahraman.com.tr/blog.asp?id=600 BURALARIN CANIYDI…

24 Nîsan 2015 târihli Hürses Gazetesi’ni açtığımızda iç sayfalarda babamın fotoğrafıyla karşılaştık. Muzaffer GÜNAY Bey’in, Hâfız Osman ALTAŞ merhumun hayâtını anlatan yazı dizisinde babamın da açıklamaları yer allıyordu. Bu bağlamda konulmuş. Karşı komşumuz Sâlih YÜKSEL fotoğrafı görünce;

-         Hey gidi Sâlim Amca. Sanki yaşıyor gibi. Dünyâ yalan be hocam; şuraya baksana! Heybetli, dağ gibi bir adamdı. Yürüyüşüyle, duruşuyla karizmatik, ayrıca sıcak kanlı bir insandı.

-         Ama, ölüm kötü değil be hocam, güzel şey sonuçta. Hepimiz öleceğiz. Orada çok rahat belki de şimdi. Böyle inanıyoruz. Ama o, çok başkaydı gerçekten. Farklıydı.

-         Her şeyden önce, şimdi daha iyi anlaşılıyor ki hakîkâten büyük işadamıydı. Baba adamdı. Bu sokağın, buraların canıydı. Mahalle ağırlığını kaybetti sanki…

şeklinde dile getirdi duygu ve düşüncelerini. Gerçekten öyle; o da zâten böyle diyordu. Biz onun yaptıklarını korumanın mücâdelesindeyiz. Değil yeni bir şey yapmak. Nitekim, dün OSB Câmii’ne cenâzeye gittiğimizde nice insan Câmi derneğindeki çalışma ve gayretleri bağlamında babamın adını zikretti.

İşte, karşıdaki fabrika binâsı onun eseri. Dönüşte Park Apartmanı; yine öyle. Ve Karşıyaka’daki Kahraman Apartmanı. Şimdi hepsi de, hemen kıyısında sâhipsiz, hattâ cansızcasına yatan Ordu’nun biriciği BEDFORD gibi. Ve işte dükkân ve üstteki dâireler. Bir zamanlar Kayadibi’nde 100 dönüm fındık bahçesi. Şimdi, Kireçocağı arazisi vs…

            Sevgili babacığım; Yüce Rabbimiz, bu hafta başı idrâk ettiğimiz Üç Aylar ve akşam gönüllerimizi nurlandıran REGÂİP kandilinin mağfiret iklîminden hepimizi hisseyâb eylesin inşâllâh diyor seni sevgi, saygı ve minnetle anıyor, rûhunun şâd, makâmının âlî olması için duâlar ediyoruz…

24 Nîsan 2015

ONA ÇOK GÜVENİRDİK…

Elinde bir poşet fındıkla girdi içeri yine soğuk bir bahar günü. Sâlih kantara koyup, Sâlim de tartarak hesabını yaptı. Çocuklar paranın küsürâtını denkleştirirlerken, zaman zaman, özellikle cumartesileri buradan gelip geçen ve bâzen böyle bize de uğrayan, halim-selim hâliyle karşımızda oturan teyzeye tanışmak adına, hep tebessüm eden, kan ayaklı, mûnis yüzünden aldığımız cesâretle, espriyle başlayıp bir şeyler sordum:

-          Teyzeciğim, hayr’ola arasıra uğruyorsun, yine başak mı ettin?!

-          Yok oğlum işte. Bir çuval kadar fındık yapıyorum yazın. Amelenin peşinden, harman kenarlarından falan. Bir kenara koyuyorum. Sonra, elden isteyeceğime ihtiyâç oldukça böyle getirip satarak harçlık ediyorum. Aslında 1 tona yakın fındığımız oldu. Çocuklara verdik. Bununla idâre ediyoruz. Bana yetiyor, Allâh’a şükür.

-          Sizi ta öteden beri tanıyor, yılardır buralarda görüyoruz ama adınızı bilmiyoruz. Köyünüz neresiydi?

-          Yavrum ben Gülyalı’danım. Havaalanına yakın evimiz. Adım da Necmiye. Evet ben hep buraya gelirim. Baban alıştırdı bizi. Ona çok güvenirdik. Kimseyi kırmadığı gibi bizi de hiç kırmazdı. Bu goruk, şu buruk, çürük demez getirdiklerimizi alırdı. Aslâ boş çevirmezdi. Müşterilerini hep idâre ederdi. Bizim o taraftan buraya gelen diğer arkadaşlarım da hep böyle söylüyorlar.

-          Evet, öyleydi teyze. Biz pek karışmıyorduk o varken. Onun müşterilerle kendine has, uzun geçmişe dayanan tanışıklık ve âşinâlıklardan kaynaklanan yakın, sıcak bir diyalog şekli vardı. Bizim onu yapma şansımız yok.

-          Senin oğlun bu değil mi? O da öyle mâşâllâh, çok iyi çocuk. Gençlerde şimdi böyle çocuklar pek yok.

-          Dedesine çekmiş, o da insan canlısı. Allâh selâmet versin, duâdan unutmayın inşâllâh.

-          Tabiî, hadi Allâh’a ısmarladık…

-          Güle güle teyze, yolun açık olsun.

04.04.2015

 

-          Bir âile gibiydik. Beni burada evinde misâfir de etti. O zamanlar çarşıda evimiz falan yoktu.  Köye dönüş için araba da olmazdı belli saatten sonra. Bizi evinde misâfir ederdi. Ey gidi Sâlim Bey. Çok başka adamdı, candan biriydi.      28 Eylül 2015  Cemâl Bayram

BABAMA ŞİİRLER

Babacığım;

Seni hiç,

Böylesine özlememiştim!

Gidişin uzadıkça

Yokluğun daha da yakınlaşıyor…

 

18 Mart 2014

]]>10/2/2015 ANTALYA PALAS http://www.nurikahraman.com.tr/blog.asp?id=599

ANTALYA PALAS
-Yalçın Yüksel Kardeşe Sevgiyle-

 

Sevgi’yle, Medical Park’ta başladı

Ordu’dan Samsun’a zorlu yolculuk

Yalçın Bey korkuttu sevenlerini

Duyanlar şaşırdı, yürekler buruk…

 

Bünyede gelişen âni bir atak

Düşürdü Yalçın Bey’i döşek-yatak

Lâkin düşmedi değerler bir türlü;

Şu ilacı kullan, bu serumu tak!…

 

Ağrıydı, sızıydı, batın’dı derken

Safradaydı teşhis, Tıbb’a giderken

Yükselen değerler hızıyla vardı

30 Nîsan günü Samsun’a erken…

 

Sekiz-Dokuz günü geçti burada

Ziyâret akını çok bu arada

Bir ucu Ordu’da telefonların

Diğer yanı İstanbul, Ankara’da…

 

Almanya, Tayland, Londra, Fransa

Ulaşmak isteyenler bırakmaz şansa

Normâl konuşmalar hemen değişir

Torunla konuşan geçer transa!…

 

Burhan Çakmak Beyle elemanları

Tekkeşin, Yüksel’le, Kahramanları

Ne de çok seveni var imiş meğer

Durmuyor dostların telefonları…

 

Şu ilaçları ver, yok bunu dene

Derken, nakil geldi gündeme

İki günlük telefon trafiği

Antalya dedi, başka şey deme!..

 

Özel uçak ambulânsla bir saat

Karadeniz’den Akdeniz’e vuslat

Ümit neredeyse, koşu oraya

Hasta değilse, kimseye yok rahat!

 

Nitekim bizlere, işte Antalya

Olmuştu bu sene nöbet, vardiya

Gel-git hastâne, sandalye, servis

Mühim mi; kâlpler murâda erdi ya!”

 

Oradan da eve; bahçe, üst geçit

O cadde, bu sokak; şurası mescit

Yıllardan sonrası hep bir arada;

Muhabbetler renkli, huy çeşit çeşit!

 

Ahmed Bıyıklı Bey, çok emek verdi

Ev tuttu, noksanlar tamâma erdi

Lâkin bize daha henüz yoldayken;

Öğretmen evini adres gösterdi!...

 

Bizi karşıladı eşi Cânân’la

Muhabbet çok koyuldu zamanla

Bir akşam namaz kıldırdı câmide

İbrâhim Dayı, Nûri Kahraman’la…

 

Evde namaz zâten dâim cemaat

Onlarda lâf, Ak Parti’de icraat!

Gülerce’yle  Gökçek çıktığı zaman

Ekrana çakılır, dayı o saat…

 

Antalya-Kepez, Kültür Mahallesi

Kaya Apartman, 10. dâiresi

Üç bin sekizyüz elli üç sokakta

Ordulu, konar-göçer kâfilesi…

 

Lâkin bura, bir Ahmedî tekkesi!

Nûri Kahraman’ın nerde takkesi?

Siz siz olun, n’eylerseniz neyleyin;

Dayıya horlamanın olmaz şakkası!

 

İbrâhim Şuaybî tekkenin şeyhi

Cânan’a bağlıdır sofranın seyri

Zamanlar geçiyor bir şekilde de;

Herkes sonuçlardan bekliyor hayrı!

 

Neyse, Ahmedî Bey, gün geldi gitti

Antalya’da öncü görevi bitti

Lâkin bir kez daha belli oldu ki;

Dağdan gelenler bağcıyı itti!?

 

Iğdır’lara uçtu bitince izni

Herkesi kapladı ayrılık hüznü

Hatırnaz, kahırlı teller kopunca

Bozulur muhabbet şi’rinin vezni!...

 

Bir de bakıldı ki, kalkınca sabah;

Bağdaki Bey çoktan edilmiş yâllâh!

Günler hayırlarla geçsin hele bir

Yine buluşuruz, sağlıkla inşâllâh…

 

İmam; İbrâhim Bey, Gırcoo müezzin

Bâzen  Fâruk Hoca, çıkınca izin

Akıl hastânede, diller duâda;

Elbet, baş maddesi gündemimizin!

 

Fâruk Bey konuşkan, açınca bahis

Ağzına baktırıp, tutuyor hapis

Yetiştirmiş mâşâllâh kendini çok;

Dolu dolu fikir, hâkezâ bir his!

 

Canan aşçıbaşı; gerisi ırgat!

Antalya da olsa, bal gibi gurbet!

Gel gör ki kardeşlik, dostluk çok güzel;

“Gurbetlik berbatlık” lâfı muhabbet!...

 

Alaaddin Ağabey hep ayrı dünyâ

Kişi yaşadığınca görürmüş rüyâ

Nur peşinde gece-gündüz bir koşu

Gayrı gayret sâdece mâl-i hülyâ!...

 

Biz de aldık feyizlerden nasîbi

Derslere katıldık buralı gibi

Muhabbet, coşku; gençler cıvıl cıvıl

Hem de gezmiş olduk; geldik iyi ki!...

 

Ayrıca dolaştık dut peşlerinde

Aşı almak için poşet elinde

Turladık toprak, uygun dal için

Antalya’nın sıcak caddelerinde!…

 

En güzel hâtıra oldu sahnesi

Aklına estiği gün Türk Kahvesi

Ayrıldı hastaneden dönerken

Almış, geldi; kahve hem de cezvesi!

 

Ocak başına geçti de bir güzel

Kahveyi pişirdi bizlere özel!

İkram etti hem kendi elleriyle;

Nâzik dili, ganî gönülleriyle!...

 

Âdet oldu ondan sonra hep böyle

Yemek sonları, kurulup ta şöyle

Şimdi duâ edip beklemekteyiz;

Ya Rabb, buralarda da nasîp eyle!

 

Derken Reis Beyim tayin çıkardı

İstanbul’a, kimini Ordu’ya verdi

Reis reisdir hey, her nerde olsa;

Muvâfıktır; edemeyiz göz ardı!

 

“Mustafa Ordu’ya; işler-güçler var!

Fındık başlamadan verilsin ayar!”

Göz kapalı, zihin âleme açık;

Uyur gibi ama, her şeyi duyar!

 

Her gün öğle vakti Yalçın Bey’deyiz

O Reis Beyimiz, biz konseydeyiz

Tâlimât veriyor yattığı yerden;

Bizler de dikkâtle dinlemedeyiz!

 

Hastâne yolunda KEBAPÇIDAYIM

Sokağı geçmeden karşımızda BİM

Hepsi de çiçekli ağaçlar içre;

Zakkumlarla palmiyeler nitekim…

 

Evden hastâneye yirmi dakîka

Her taraf hep çiçek, yollar hârika

Zamanlar bir ayı geçiyor olmuş

Asansör merdiven; ine, hem çıka!

 

Sâdece biz değil; hem değerler de

Bir inip, çıkıyor; iyilik nerde?

Nakli düşündürür olmalı artık;

Hastanın son durumu, bu günlerde!

 

Hoca Yaşar Tuna, yurt içi dışı

Bir türlü bitmiyor gidiş-gelişi

İçimizde kuşku; hem Yalçın Bey’de

Hocam, n’olur artık; bitir şu işi!

 

Durumdur, bir türlü netleşmez heyhât;

Tedirginiz, bir yandan arıyor Ferhat!

Samsun’da her şeyi kotardığı gibi;

Buraya da, yağdırıyor tâlimât!...

 

Akabinde dönüp, direkt evdeyiz

Antalyada mıyız, yoksa nerdeyiz?

Hastâne, ziyâret; tam iki saat;

Gökle yer arası bir yerlerdeyiz!...

 

Bir sabah geldik ki oda değişmiş

Karşılar; Toroslar sıra dağıymış

Mayıs sonlarına geldiğimizde

Bizim de Ordu’ya dönme çağıymış!

 

Alaaddin Ağabey’le yolculuk

Bizler için oldu ayrı mutluluk

Pekişti dostluklar, akrabalıklar

Lâkin her ayrılık verir burukluk!

 

Asıl mutluluklar gelen günlerde

Karar noktasında artık son perde

1 Hazîran günü verildi karar;

Operasyon; 4 Hazîran Perşembe…

 

Fâruk Bey taburcu, Yalçın Bey iyi

10 Hazîran’ın bize haber verdiği

30 Hazîran’da o da taburcu

Sevinç sonsuz; ümitler burcu burcu!

 

Bir duyduk oradan geçmiş Muğla’ya

Çok şükürler olsun Yüce Mevlâ’ya

Oğlunun evinde; Fâruk Bey mutlu;

Ne demek ciğerpâre olmak babaya?!

 

Tekrar Antalya’ya, bu kez böbrekten

Taşlar oynamıştı kükreyerekten!

Fâtih Kahraman’la, Abdullâh Yüksel

Tevâfuk ettiler; talep yürekten!...

 

Hoca olmayınca taş işi kalmış

Bir duyduk, Yalçın Bey Ordu’ya gelmiş

Kullanarak bizzat arabasını

Çekmiş memlekete merhabasını…

 

Merhabâ ey kardeş, Aleyküm’Selâm;

Hoş geldin, merhabâ; ne güzel kelâm!

Ayırmasın bizi dinden, îmandan;

Hem sıhhat-âfiyetten, Yüce Mevlâm…

 

Nîsan sonlarından 4 ay sonrası

Yalçın Bey döndü Ağustos ortası

Bir ayı buldu hem, geleli ammâ

Mümkün olamadı karşılaşması!

 

Çok mühim değil, değil hiç mesele;

 “Alo, kardeşşş!” diyebilsin de hele!

Sesi gelsin şöyle; uzak, derinden!

Koltuğa oturmuş, rahat yerinden!...

 

Varlığı yetmekte Yalçın Kardeşin

Yüzü göresiye, dostluğu peşin…

Arkadaşları, akrabası, çevresi;

Muhabbeti benzeridir güneşin!...

 

Rabbimiz hayırlı ömürler versin;

Daha nice güzel günler göstersin!

Yolunu bekleyen tüm sevdikleri

Berâberce sonsuz murâda ersin!...

 

Hey gidi Yalçın Bey selâmlar sana

Rahmet olsun ecdâdına, atana

Şükürler olsun bu günlerimize

Şükürler olsun cana can katana!...

 

Derdin ya; “4 aylık” bir “ağabey”im!

Dünyâya gelişte 4 ay öndeyim!...

Kimseler bilemez sonunu işin;

Sıralama nice; nasıl, nerdeyim?!

 

Herkeslerin encamları hayr’olsun

Geridekilere, örnek seyr’olsun…

Bize intikâl eden güzellikler,

Olduğundan fazlasıyla devr’olsun!

 

Eymürîyim ben de Karabeylerden

Yaylalara çıktık, geçip köylerden

İkimiz, at yükünün birer yanı;

Sandıklara bindik, indik heylerden!

 

O günlerden bu günlere savrulduk;

Bâzen üşür iken, bâzen kavrulduk!

Belimizi bükecek sıkıntılardan,

Allâh’ın lûtfuyla artık doğrulduk…

 

Yüce Rabbim göstermesin zorluğu

Ne dünyâda, ne ukbâda horluğu

Ap-açıkken çizgi, yol, istikâmet;

Yaşatmasın kimselere körlüğü!...

 

Yalçın Kardeş, artık vedâ zamânı

Sonsuzdadır ayrılığın yamanı!

Duâlara kat da, Hacdaki gibi;

Yanında bulasın hep Kahraman’ı!

 

Burada da buluşuruz gün gelir;

Belki yarından da yakın, kim bilir?!

Dünyâmızda zorken kısa ayrılık;

Âhirette firkât nasıl çekilir?!...

 

Nûrânî’yim kardeş, budur son sözüm;

Îmandır dertlere nihâî çözüm…

Evelâllâh, bunda hiç şüphemiz yok;

Sevenler kavuşur; ondadır gözüm!...

 

Alaaddin Ağabey geldi de anca

Kıvranmışsın tekrar batnın yanınca

Umut olmuş hastahâne yeniden

Hareketlenmiş taşlar, kırınca!...

 

Sormaya unuttum; aşlar ne oldu?

Avusturya cinsi dutu tuttu mu?

Birlik getirdik, ortaklığımız var!

Yoksa o da ben gibi unuttu mu?

 

Şükür, iyiymişsin, dönmüşsün eve;

Hâne halkı devam, aynı göreve!

Enfeksiyon meselesidir mâlum,

Gelmemeye râzıyız seve seve!...

 

Lâkin, şu mısrâlar yerini bulsun

Arife Günü’nde armağan olsun…

Sabır yılı yaşayan Kardeşimizin;

Dünyâsı, ukbâsı mutluluk dolsun!

 

Bir hâtıra oldu; Antalya Palas!

Kaderin cilvesi, varmış bize has

Cümle kederlerden, sıkıntılardan

Rabbimiz eylesin cümleyi halâs...

Mâzur gör, varsa sürç-i lisânım,

Ey kardeş sonuçta ben de insanım

Ciddî konuları dahî nükteyen,

Mâlum; vardır böyle, mizahçı yanım!

Bayramı da kutluyoruz buradan;

Ayıran sebepler kalksın aradan!

Sağlıkla, sıhhâtle, âfiyetlerle;

Buluştursun tekrar Yüce Yaradan!

 

Hem kardeşliğimiz sonsuza varsın

Ufkumuzu bayram havası sarsın

Alvarlı Efe’nin dediği gibi;

Affolununca gerçek bahtiyârsın:

 

“Mevlâ bizi afvede”, budur merâm;
“Gör ne güzel ıyd olur;” ne hoş kelâm!
“Cürm ü hatalar gide”, gâm-kasâvet; 

“Bayram o bayramdır;” lûtf'etsin Mevlâm!
“Bayram o bayramdır;” kardeş ves’selââm!...

]]>9/23/2015